Calendarium Libri Iubilaeorum: acerba antiqui Iudaismi controversia
Quaedam controversiae calendarii ab arithmetica incipiunt. Haec eo pervenit ut dies sacri pro communibus habeantur.
Calendarium Libri Iubilaeorum in capite 6 defenditur monitione quae Israel iubet 364 dies numerare, in quinquaginta duas hebdomadas integras dispositos. Praedicit homines qui ab illo ordine discesserint rationem noviluniorum, temporum anni, sabbatorum et festorum amissuros. Acerbissima accusatio non est calendarium aemulum inordinatum videri. Auctor credit diem falsum oboedientiam in absentiam convertere posse: cultum die communi, opus commune die sacro.
Haec est causa scriptoris antiqui. Tota vi audiri meretur, neque tamen ira eius in sententiam de fidelibus hodiernis vertenda est.
Calendarium Libri Iubilaeorum dies ad foedus pertinere statuit
Caput 6 longe a tabula calendarii technica incipit. Noe ex arca exit, sacrificium offert et foedus arcu caelesti signatum accipit. Caput deinde illud foedus cum Festo Hebdomadarum coniungit. Dicit festum in caelo constitutum, a Noe et patriarchis observatum, oblivione amissum et Israeli apud Sinai renovatum esse.
Post illam demum narrationem argumentum calendarii venit. Quattuor dies memoriales annum in partes tredecim hebdomadarum dividunt. Quater tredecim sunt quinquaginta duo. Tum mandatum expressum fit: annum 364 dierum servate, ne festa e locis constitutis moveantur.
Series ardorem explicat. Auctori ordo calendarii pars memoriae foederis est. Numerationem amittere plus significat quam sero advenire. Significat exemplar oblivisci in quo foedus renovatur.
Lectores hodierni assertionem a probatione tamen distinguere debent. Liber Iubilaeorum est opus Iudaicum anonymum, plerumque saeculo secundo ante Christum natum collocatum, quod revelationem Moysi per angelum exhibet. Calendarium eius antiquos testes inter volumina Maris Mortui habet. Inde non sequitur omnem narrationis assertionem relationem neutralem esse eorum quae omnis Israel semper observaverit.
Tabulae caelestes argumentum supra consilium humanum ponunt
Iubilaea saepe ad tabulas caelestes appellant. Non sunt res quas archaeologi effodere exspectant. In narratione libri memoria divina sunt cui historia, festa et lex iam inscripta sunt.
Haec ratio duobus officiis fungitur. Primum consuetudinem Sinai antiquiorem facit. Festum Hebdomadarum in caelo et a patriarchis celebratur antequam Moyses Torah scriptam accipiat. Deinde negat calendarium commodam ordinationem humanam esse. Si divisiones eius in tabulis caelestibus stant, concilium aliam rationem simpliciter suffragiis eligere non potest.
Calendarium igitur propriam auctoritatem sibi vindicat. Quaeque pars anni tredecim hebdomadas continet, totus annus 52. Quoniam 364 ÷ 7 = 52 sine residuo, quodque datum numeratum sequenti anno ad eundem hebdomadis diem redit. Festum et sabbatum in illa ratione scripta numquam improviso concurrunt.
Una difficultas extra argumentum capitis manet. Annus tropicus circiter 365.24 dierum est; nuda igitur computatio 364 dierum a temporibus anni recedit. Iubilaea regulam correctionis clare non servant. Eruditi disputant utrum utentes tempus adiecerint, rationem idealem habuerint, an hiatum consuetudine tractaverint cuius nullum mandatum clarum superest.
Monitio regimen lunare, non existentiam lunae petit
Cur Iubilaea calendarium lunare tam acriter reiciunt? Verba eorum saepe in “luna mala est” contrahuntur. Textus aliquid angustius dicit.
Caput 6 adhuc de mensibus et noviluniis loquitur. Controversia est cum iis qui lunam ita observant ut annus eorum circiter decem diebus ante computationem 364 dierum adveniat. Duodecim circuitus lunares circiter 354 dies efficiunt; differentia igitur dicta sensum habet ut comparatio anni lunaris cum anno fixo auctoris. In calendario lunisolari continuo mensis additus festa subinde in tempus anni restituit. Iubilaea illam rationem numquam aequo animo audiunt.
Potius perturbationem crescentem praedicunt. Anni moventur, tempora constituta negleguntur, hominesque “novilunia obliviscuntur” una cum temporibus anni et sabbatis. Dies sacri et communes nomina permutant. Rhetorica eius errorem calendarii tamquam contaminationem ritualem tractat.
Non levis praelatio. Limes communitatis.
Hoc pretiosum testimonium verae controversiae in Iudaismo aetatis Secundi Templi est. Docet saltem unum auctorem Iudaicum antiquum regimen lunare anni festorum periculosum putavisse. Per se neque dicere potest quam late pars eius patuerit neque probare adversarios Torah minus diligenter intellexisse.
Interpretatio mensium lunarium ex iisdem Scripturis respondet
Defensor mensium lunarium luminaria aut tempora Bibliae reicere non debet. Genesis 1:14 luminaria caelestia ad signa, tempora constituta, dies et annos pertinere dicit. Psalmus 104:19 lunam cum temporibus constitutis coniungit. Torah saepe festa mense et die numeratis definit, sacrificia initiis mensium iubet et Pascha mense Aviv praecipit.
Illi textus plus quam unam rationem patiuntur. Lectores calendario lunisolari faventes mensem a luna regi intellegunt et mensem cum opus est addunt ut Aviv vere maneat. Lectores formae 364 dierum faventes respondent menses intra annum fixum temporibus ordinatum exsistere posse atque hebdomadam structuram regentem praebere. Documenta Qumran etiam phaenomena lunaria iuxta ordinem 364 dierum notant: monitio ne “solare” et “lunare” ita tractemus quasi scribae antiqui unum tantum luminare animadvertere potuerint.
Vox Hebraica saepe “mensis” reddita, chodesh, cum novitate coniungitur et secundum contextum mensem aut occasionem novilunii significare potest. Historia verbi sola calendarium integrum eligere non potest. Neque unus versus poeticus Psalmorum testimonium hebdomadarum fixarum in Iubilaeis et Qumran servatum delet.
Conclusio sincera finita est: Scriptura lunae munus temporis metiendi tribuit; Iubilaea autem eam computationi annuae festorum praeesse non debere affirmant. Lectores antiqui de his assertionibus componendis dissentiebant. Viae lunae visae et calendarii computati adhuc comparationem aequam, non accusationem merentur.
Day 4 electionem declarare potest quin aliam partem damnet
Day 4 anno 364 dierum numeratorum utitur, ideo Iubilaeis propius stat quam calendarium festorum lunare. Similitudo vera est: quinquaginta duae hebdomadae, quattuor tempora, quodque nonaginta unum dies continens, et dies hebdomadis stabiles. Differentia quoque vera est. Day 4 post diem 364 consistit per Waiting Space unius aut duorum dierum, antequam aequinoctium Martii proximam computationem figat. Iubilaea illam solutionem non describunt.
Applicatio igitur testimonium, non accusationem praebet. Christianus qui calendario Gregoriano, Iudaico lunisolari aut alio utitur non ideo peccat aut decipitur. Caput certitudinem auctoris antiqui refert; Day 4 condemnationem eius mutuari non debet.
Hic habitus etiam quaestionem historicam a devotione separat. Studere potes quid sit Liber Iubilaeorum, concordiam hebdomadarum eius animadvertere et tamen assertioni de tabulis caelestibus auctoritatem biblicam negare. Formam calendarii servare potes quin fingas omne additamentum libri Scripturam esse. Cur Day 4 illam electionem verbis ipsius applicationis declarat.
Quaestiones frequentes
Quid Liber Iubilaeorum de calendario dicit?
Iubilaea 6 quattuor partes tredecim hebdomadarum describunt, simul quinquaginta duas hebdomadas et 364 dies. Israel iubent annos ea ratione servare atque monent discessum ab ea novilunia, tempora anni, sabbata et festa moturum. Calendarium memoriae foederis iungitur et tamquam ordo iam in tabulis caelestibus scriptus exhibetur.
Cur Iubilaea tam infesta lunae sunt?
Non lumen lunae neque omnis cognitio phasium lunarium petitur. Caput observationem lunae ad annum festorum regendum reprobat, quia duodecim circuitus lunares computatione sua fixa circiter decem diebus breviores sunt. Differentiam tempora constituta corrupturam praesumit, neque responsum lunisolare mensis cum necesse est addendi considerat.
Quae sunt tabulae caelestes ad quas liber appellat?
Imago libri sunt memoriae divinae historiam, leges et tempora constituta continentis. Dicendo festa et divisiones calendarii ibi inscripta esse, Iubilaea ea tamquam ordinationes caelestes, non consilia posteriora exhibent. Haec est assertio auctoritatis intra narrationem, non testimonium tabulas materiales olim in tabulario terreno iacuisse.
Praecipiuntne Iubilaea annum 364 dierum?
Ita. In textu integro per codices Ge'ez servato, Iubilaea 6:32 iubent annos computatione 364 dierum observari. Ipse ille versus inter fragmenta Hebraica quae supersunt non exstat; verba igitur per transmissionem posteriorem ad nos perveniunt. Latior tamen ratio quartarum partium et hebdomadarum confirmat 364 dies fundamentum calendarii eius esse.
Fontes:
- R. H. Charles, textus publici iuris Iubilaeorum 6
- Cambridge, calendarium Iubilaeorum et Qumran atque restitutiones certantes
- Oxford, coordinatio caelestium et terrestrium in Iubilaeis
- Auctoritas Antiquitatum Israelis, textus calendarii
Caput 6 semel propter arithmeticam lege, iterum propter timorem eius. Spatium inter duas illas lectiones est ubi controversia antiqua humana fit.
