6 min. legendi

Doce nos numerare dies nostros: Psalmus 90 et vita brevis


Alii dies cum placenta adveniunt; alii cum sede vacua. Psalmus 90 de tempore loqui recusat quasi omnis dies quadratum idem in calendario esset. Brevitatem hominum iuxta constantiam Dei ponit, annos sub dolore actos meminit, deinde sapientiam petit. “Doce nos numerare dies nostros” significat non “adiuva nos ut e vita brevi plus operis exprimamus,” sed “doce nos coram te vere vivere, quia vita nostra brevis est.”

Haec disciplina sola arithmetica non discitur. Orator Deum rogat ut eam doceat. Mortalitas in universum manifesta est, in vita autem ipsa mirum quam difficile accipitur. Psalmus 90 rem dolere sinit antequam roget quid cor fidele fieri possit.

Quid “doce nos numerare dies nostros” in toto psalmo significet

Psalmus a refugio, non a morte incipit: “Domine, refugium factus es nobis a generatione in generationem.” Montes, terra et orbis initium habent; Deus autem “a saeculo et usque in saeculum” Deus est. Homines contra in pulverem revertuntur. Somnio aut herbae similes sunt, quae mane crescit, vespere arescit.

Media pars severior fit. Communitas de ira divina, peccatis occultis in lucem prolatis, annis “velut suspirium” finitis et vita labore doloreque signata loquitur. Versus 10 septuaginta annos nominat, aut octoginta si vires adsunt. Observatio poetica est, non terminus divinitus statutus: Moyses ipse in Deuteronomio ad 120 pervenit, et Scriptura alias vitas longiores refert. Cur homines in Biblia tam diu vixerint de illis aetatibus Geneseos seorsum agit.

Tum demum venit versus 12. “Doce ergo nos dinumerare dies nostros, ut inducamus cor ad sapientiam” toti illi comparationi respondet. “Ergo” pondus habet. Petitio ex Dei permanentia, fragilitate humana, officio morali ac dolore communi nascitur. E contextu avulsa, sententia in titulum disciplinae ad augendam efficientiam verti potest, quam psalmus numquam proponit.

Psalmus 90 numerum gravem facit, diem mortis non dat

Simplex calculus brevitatem manifestare potest. Septuaginta anni circiter 3,652 hebdomadas continent; octoginta circiter 4,174. Si quis quadraginta annos vixit, magna pars illius spatii ad exemplum adhibiti iam post eum est. Numeri isti fatum personale non praedicunt. Exspectatio vitae loco, aetate, sexu, valetudine, violentia, divitiis multisque aliis condicionibus variatur; vita unius hominis ex media statistica deduci non potest.

Propositum non est diem privatum exitus computare. Iesus monet sollicitudinem ne horam quidem vitae addere posse; Iacobus consilia mercatoria certa reprehendit quae “si Dominus voluerit” neglegunt. Dies numerare est fateri eos numerabiles esse, non ultimum numerum cognoscere simulare.

Distinctio psalmum a duabus pravis interpretationibus tuetur. Negatio agit quasi tempus inexhaustum sit. Obsessio mortalitatem aenigma facit quod satis vigilando solvi possit. Sapientia inter utrumque vivit: excusationem debitam praebe, donum hodiernum accipe, prudenter praepara, crastinum autem tibi non vindica.

Psalmus 31 dicit “tempora mea in manibus tuis sunt”. Haec fiducia calendaria inutilia non facit. Ea intra dependentiam collocat, ne instrumenta dominandi fiant.

Cur Psalmus 90 Moysi tribuatur

Inscriptio Hebraica Psalmum 90 “Orationem Moysi, hominis Dei” appellat. Solus psalmus hanc inscriptionem Mosaicam gerit. Antiqui igitur lectores Iudaei et Christiani eum per historiam Moysi audiverunt: liberationem ex Aegypto, iter in deserto, generationem morientem, ipsumque Moysen ad terram appropinquantem quam visurus, non ingressurus erat.

Hic contextus argumentis poematis valde congruit, sed affirmationes de compositione caute sunt faciendae. Inscriptio antiquum testimonium textuale est atque pars rationis qua psalmus receptus lectores dirigit. Eruditi dissentiunt quando inscriptiones psalmorum additae sint et utrum Moysi auctorem, societatem, personam loquentem an traditionem indicet. Poema ipsum nullum eventum deserti nominatim narrat qui diem compositionis probet.

Lectores igitur et inscriptionem canonicam colere et finem testimonii agnoscere possunt. Qui Moysen ipsum auctorem accipiunt, ducem generationem pereuntem spectantem cogitare possunt. Qui compositionem posteriorem statuunt, orationem tamen consulto ad formam Moysi compositam et initio Libri IV Psalterii positam agnoscere possunt. Neutra sententia vim petitionis mutat.

Versus superior mille annos ante oculos Dei diei hesterno aut vigiliae noctis comparat. Mille anni velut dies sunt explicat cur imago relationem Dei ad tempus magnificet, non formulam conversionis propheticae praebeat.

Cor sapientiae fines accipit et misericordiam petit

Sapientia biblica ars est vivendi sub imperio Dei. In Psalmo 90 incipit ab eo accipiendo cui superbia resistit: homines temporales, rationi obnoxii, dependentes sunt, neque vehementia sibi permanentiam comparare possunt. Cor sapiens non tantum scit mortem exstare. Illam scientiam amorem ordinare sinit.

Petitiones psalmi post versum 12 figuram desideratam ostendunt: “Convertere,” “placare,” “reple nos mane misericordia tua,” “laetifica nos,” “appareat opus tuum,” et “confirma opus manuum nostrarum.” Responsum vitae brevi nec opus furiose cumulatum nec recessus est. Misericordia accipitur, gaudium petitur, opus Dei animadvertitur, opus humanum ei committitur.

Bis repetita ultima petitio de “opere manuum nostrarum” tenera est. Qui loquitur scit homines marcescere, tamen petit ut opus eorum confirmetur. Opus finitum momentum habere potest, quamvis immortale non fiat. Hoc differt ab eo quod tempus redimere mandatum putatur singulos minutos ad lucrum convertere.

Cor sapientiae pauciora officia, praesentiam altiorem, necessitudines reparatas, opus ordinarium fideliter factum et luctum verum eligere potest. Psalmus indicem rerum omnibus faciendarum non dat. Sapientia eius relationalis est: homo brevis vitae ad Deum aeternum se convertit.

Orationem exerce, vitam autem in tabulam numerorum ne verte

Psalmum 90 lente lege et omnem comparationem inter Deum atque hominem nota. Deinde rem finitam unam nomina quam vitavisti: terminum, iacturam, officium imperfectum vel colloquium quod differendum non est. Quaere quid amor hodie poscat, non quomodo hodie admirationem moveas.

Calendarium memoriae adiuvare potest. Vitae significationem assignare aut reliquam longitudinem revelare non potest. Calendarium subscriptionis Day 4 per seriem temporum retro iter facere potest, et Scroll of Generations generationes ab Adam persequitur atque locum natalis diei ostendere potest. Illae formae unam vitam intra numerum longiorem collocant; computationes aetatis scientificae vel praedictiones non sunt. Dies sacer hodiernus gratuitus manet.

Si cogitationes de mortalitate importunae fiunt aut vitam impediunt, auxilium periti salutis mentis pete. Si cogitationes ad laedendum te ipsum vertuntur, dic homini cui confidis et lineam auxilii in discrimine voca. Si periculum praesens est, officia subita loci tui pete. Pars sapientiae est alios rogare ut id quod solus ferre non potes tecum portent.

Dies numerare oratio est, non nota meriti. Manus apertas docet: hic dies finitus est, datus, moraliter gravis et misericordia montibus antiquiore sustentatus.

Quaestiones frequentes

Quid revera petimus cum dicimus 'dies nostros numera'?

Sapientiam petimus qua sub mortalitate, officio ac dependentia a Deo vivamus. Versus nec diem mortis revelandum nec rationem temporis efficaciorem petit. In ordine psalmi numeratio ad preces pro compassione, amore fideli, gaudio et confirmatione operis humani ducit. Numerus hominem ad Deum proximumque convertere debet.

Estne morbidum dies qui restant numerare?

Noxium fieri potest si ad mortem praedicendam, terrorem alendum aut dignitatem personalem metiendam adhibetur. Psalmus 90 aliter agit: vitam finitam esse fatetur, finem autem incognitum apud Deum relinquit. Responsum sapiens gratiam, reconciliationem, consilium et luctum continere potest. Timor importunus aut debilitans auxilium professionalem misericordem meretur.

Cur Psalmus 90 Moysi tribuitur?

Inscriptio Hebraica “Moysen, hominem Dei” nominat, quod unicum est in Psalterio. Illa inscriptio lectores invitat ut mortalitatem deserti et fines ipsius Moysi post orationem audiant. Eruditi disputant utrum eiusmodi inscriptiones auctorem directum, societatem an compagem litterariam posteriorem indicent. Textus traditionem attributionis sustinet, neque tamen diem compositionis per se probat.

Quid est 'cor sapientiae' quod numeratio parere debet?

Vita est in veritate coram Deo perita: fines accipit, officium suscipit, misericordiam recipit et amorem dum tempus est ordinat. Versus sequentes directionem eius per compassionem, satietatem in amore fideli, gaudium, attentionem ad opus Dei et opus humanum ei commissum describunt. Sapientia non est maximus fructus e singulis horis reliquis expressus.

Fontes:

  1. Psalmus 90; Deuteronomium 34; Iacobus 4:13–17
  2. Textus Hebraicus et commentarii Iudaici in Psalmum 90
  3. Lioy, “Doce nos numerare dies nostros”
  4. Snyman, “Psalmus ille celebris sed difficilis 90:10”
  5. Commentarius Seminarii Lutherani in Psalmum 90
  6. Praecepta OMS de suicidio et sui ipsius laesione

Diem magni momenti non facis cogendo ut omnia portet. Sapienter eum accipis recordando cuius refugium omnes generationes superat.

Day 4 ut fontem prælatum in Google adde