Quid est tribulatio magna?
Quid est tribulatio magna? In duobus locis qui huic locutioni vim eschatologicam dederunt, gravis est pressura circa decretum liberationis actum tolerata. Matthaeus 24:21 tribulationem incomparabilem describit post sacrilegium desolans et fugam e Iudaea. Apocalypsis 7:14 multitudinem innumerabilem ostendit e “tribulatione magna” exeuntem, stolis in sanguine Agni dealbatis.
Christiani de eius tempore dissentiunt. Praeteristae excidium Hierosolymorum saeculi primi maxime respiciunt; futuristae extremum discrimen exspectant; historicistae diuturnum certamen per historiam Ecclesiae persequuntur; idealistae iteratum Ecclesiae certamen cum potestate beluina cernunt. Novum Testamentum, antequam ulla ratio prophetica construatur, terminum magni momenti ponit: tribulatio iam pars vitae Christianae est. Non continuo eadem est atque ira Dei, nec alterutrum vocabulum diem reditus Christi statuere sinit.
Quid est tribulatio magna in locis quae eam nominant?
Verba Graeca thlipsis megalē magnam afflictionem, pressuram vel angustiam significant. Matthaeus 24:21 ea in sermone Iesu in monte Olivarum adhibet. Iesus excidium Templi praedixerat, de fraude persecutioneque monuerat, atque homines in Iudaea fugere iusserat cum sacrilegium desolans viderent. Tam gravis est angustia ut Iesus eam parem numquam habituram dicat et dies propter electos breviandos esse affirmet.
Apocalypsis 7:14 formam articulo definitam habet: “tribulatio magna.” Ioannes homines ex omni gente ante thronum Dei videt. Ex tribulatione venerunt, stolas in sanguine Agni laverunt, nuncque tabernaculum Dei, aquam et lacrimas ab oculis abstersas accipiunt.
Apocalypsis 2:22 eadem duo verba Graeca pro “magna afflictione” in admonitione ad Thyatiram ponit, quamquam ibi non funguntur titulo usitato temporis extremi. Hic usus localis monet verba ipsa non semper unum certum spatium in tabula prophetica designare.
Tribulatio iam usitatum est vocabulum Christianum
In Ioanne 16:33 Iesus discipulis dicit eos in mundo thlipsin habere, in se autem pacem. Actus 14:22 dicit fideles per multas tribulationes in regnum Dei intrare. Paulus vocabulo utitur de afflictione praesenti, et Ioannes se socium lectorum in “tribulatione et regno et patientia” appellat in Apocalypsi 1:9.
Hic usus quaestionem aliter componit. Christiano non opus est ultimam tribulationem in serie temporum collocare ut sciat quid sit fidelitas sub pressura. Vocabulum inimicitias sociales, persecutionem, luctum vel res opprimentes iam ab ecclesiis expertas describere potest.
Adiectivum “magna” insignem vehementiam in Matthaeo 24 et Apocalypsi 7 notat. Continuationem cum patientia Christiana non tollit. Quodcumque tempus lector statuit, loci communitates alloquuntur quibus fortitudine, non terrore, opus erat.
Quattuor interpretationes discrimen diversis temporibus collocant
Sententiae praecipuae optime comparantur rogando quid unaquaeque de Matthaeo, Daniele, Ieremia atque Apocalypsi faciat.
| Interpretatio | Tempus praecipuum | Daniel 12:1 et Ieremias 30:7 |
|---|---|---|
| Praeterista | Bellum Iudaicum et excidium Hierosolymorum anno 70 p.C.n., Apocalypsi quoque in oppressione Romana primarum ecclesiarum posita | Angustia Danielis sine pari saepe primum ad discrimen sub Antiocho refertur; “angustia Iacob” apud Ieremiam calamitatem nationalem et liberationem spectat. |
| Futurista | Discrimen contractum ante reditum Christi, saepe Antichristum et Israel complectens | Uterque locus exemplum vel praedictio directa futurae angustiae Israel et liberationis divinae habetur. |
| Historicista | Longus cursus persecutionis certaminisque per historiam Ecclesiae | Antiquiora discrimina exempla potestatum opprimentium per aetatem occurrentium fiunt. |
| Idealista | Certamen iteratum inter testimonium fidele et imperium idololatricum, fortasse in fine auctum | Daniel et Ieremias imagines permanentes praebent doloris auxilio Dei terminati. |
Intra has classes variae sunt sententiae. Nonnulli primam impletionem saeculi primi cum ultima coniungunt. Matthaeus 24 a Templo incipere et ad Filium hominis procedere potest, cum Apocalypsis septem ecclesias Asiae alloquatur et tamen spem futuram sustineat. Explicatio quomodo Apocalypsis legenda sit has scholas comparat neque omnem locum in unum tempus cogit.
Ieremias 30:7 discrimen nationale “tempus angustiae Iacob” appellat ac statim dicit Iacob ex eo servatum iri. Daniel 12:1 angustiam sine pari cum liberatione, deinde cum resurrectione coniungit. Uterque locutionem structuramque ad disputationem confert; neuter tamen locutione Novi Testamenti “tribulatio magna” utitur aut recentem diem initii tradit.
Qui per tribulationem transeunt?
Multitudo Apocalypseos e tribulatione magna venit. Hoc transitum per dolorem ad vindicationem significare potest, non necessario amotionem antequam dolor incipiat. Sermo Iesu discipulos alloquitur atque iterum patientiam, vigilantiam et fraudis recusationem poscit.
Sententiae de raptu haec testimonia varie ordinant. Qui raptum ante tribulationem ponunt Ecclesiam ab iis distinguunt qui intra futuram tribulationem fideles fient, congregationemque Ecclesiae ante eam collocant. Qui raptum ante iram ponunt Ecclesiam persecutionem passuram exspectant, deinde ante iram divinam sublatam iri. Qui raptum post tribulationem ponunt unum reditum publicum vident, postquam Ecclesia discrimen toleraverit. Plena comparatio sententiarum ante et post tribulationem optimos cuiusque argumenti locos exponit.
Alii Christiani tribulationem omnino non habent pro certo tempore futuro septem annorum. Eis Apocalypsis 7 martyres fidelesque totius aetatis, vel eos qui per violentiam Romanam liberati sunt, congregat. In omnibus sententiis, ad multitudinem pertinere ex opere salutari Agni constat, non ex facultate lectoris seriem temporum reficiendi.
Tribulatio et ira conexae sunt, non tamen idem
Tribulatio pressuram ab hominibus expertam describit; ira divina iudicium Dei contra malum. Discrimen apparet cum fidelibus tribulatio in Ioanne 16:33 promittitur, sed in 1 Thessalonicensibus 5:9 dicitur eos a Deo non destinatos esse in iram. Apocalypsis sanctos a violentia beluina affligi monstrat, simulque iudicia e caelo procedentia.
Controversia est quando illae classes inter se incidant. Futuristae quidam totum tempus extremum iram divinam esse putant ideoque priorem amotionem exspectant. Qui sententiam ante iram sequuntur persecutionem humanam satanicamque primam ponunt, deinde post congregationem iram Dei. Qui sententiam post tribulationem sequuntur conservationem per iudicium exspectare possunt vel dolorem temporalem a condemnatione ultima distinguere. Praeteristae et idealistae simile discrimen morale faciunt, sed sine eadem chronologia futura.
Apocalypsis 6 dicit magnum diem irae venisse; Apocalypsis 15 phialas consummationem irae Dei appellat. Utrum sigillum sextum iram tum demum incipientem annuntiet an iudicium iam in cursu agnoscat, disputatur. Sola vocabulorum distinctio seriem definire nequit, sed impedit ne quis omnem Christianum dolentem sub ira Dei esse dicat.
Biblia eam tribulationem septem annorum non appellant
Matthaeus dies breviandos dicit, sed summam non dat. Apocalypsis quadraginta duos menses, 1,260 dies et “tempus, tempora et dimidium temporis” in quibusdam visionibus adhibet. Ratio septem annorum ultimam hebdomadam Danielis 9 cum interpretatione futura sermonis in monte Olivarum et Apocalypseos coniungit. Constructio cohaerere potest; locutio tamen “tribulatio septem annorum” non est sententia biblica.
Calculus in origine sententiae de tribulatione septem annorum examinatur. Eventus desolans, qui magnae disputationis subest, historiam propriam habet in abominatione desolationis.
Nulla sententia diem initii nominare permittit. Iesus animos ad patientiam, misericordiam, discretionem et spem dirigit. Day 4 tempora constituta ordinat, non seriem tribulationis, et calendarium tempus cui Scriptura diem non dat agnoscere non potest.
Quaestiones frequentes
Quid est tribulatio magna et unde locutio venit?
Locutio praecipue ex Matthaeo 24:21 et Apocalypsi 7:14 venit. Matthaeus angustiam sine pari cum sacrilegio desolante et fuga e Iudaea coniunctam describit. Apocalypsis multitudinem innumerabilem adorantium ostendit quae e tribulatione magna exiit. Verba Graeca magnam afflictionem vel pressuram significant; per se tempus septem annorum non definiunt.
Estne tempus futurum, eventus praeteritus, an tota aetas Ecclesiae?
Christiani omnes tres interpretationes tenent. Praeteristae excidium Hierosolymorum et primam oppressionem Romanam maxime respiciunt, futuristae extremum discrimen contractum exspectant, historicistae longam impletionem per historiam persequuntur, idealistae persecutionem iteratam vident quae in fine culmen attingere possit. Nonnulli tempus antiquum cum futura consummatione coniungunt. Day 4 quaestionem pro lectoribus non definit.
Qui per eam transeunt?
Apocalypsis 7 multitudinem e tribulatione venientem depingit, sed sententiae de eius identitate temporeque differunt. Qui raptum ante tribulationem ponunt congregationem Ecclesiae priorem statuunt ac fideles posteriores eam toleraturos exspectant. Sententiae ante iram et post tribulationem Ecclesiam partem vel totum discrimen passuram docent. Aliae interpretationes fideles Christianos per totam aetatem vident.
Quomodo tribulatio ab ira Dei differt?
Tribulatio afflictio vel pressura est atque saepe ut pars vitae Christianae praedicitur. Ira est iudicium Dei contra malum, a quo fidelibus liberatio promittitur. Interpretes dissentiunt quando tribulatio extrema ira divina fiat et utrum tutela amotionem postulet. Terminos distinctos servare contentionem de raptu explicat, neque significat dolorem argumentum esse Deum populum suum reiecisse.
Fontes: