Quid est abominatio desolationis?
Formula sacrilegium antequam chronologiam praebet nominat.
Significatio abominationis desolationis ab Hebraico Danielis incipit: shiqquts res detestabilis est, saepe cum idolo coniuncta, dum formae shamem desolationem, vastationem aut horrorem stupendum exprimunt. Daniel formulae cognatae sed non eaedem in 9:27, 11:31 et 12:11 utitur. Capitulum 11 ad profanationem sanctuarii Hierosolymitani sub Antiocho IV fortiter demonstrat, dum Iesus postea sermonem Danielis ad discrimen adhuc futurum auditoribus adhibet. Christiani igitur inter eventus primi saeculi, futuros, historicistas et multiplicis complementi dissentiunt. Textus nullam potestatem dat ducem viventem, ecclesiam aut aedificium ex similitudine nuntii nominandi.
Significatio abominationis desolationis Hebraice
Nomen shiqquts ad sermonem biblicum fastidii religiosi pertinet. Primus Regum numina externa sicut Milcom et Chamos “abominationes” vocat, et textus prophetici verbo pro obiectis cultus detestabilibus utuntur. Apud Danielem ad rem aut usum profanantem, non tantum ad aliquid ingratum, spectat.
Alterum verbum a shamem venit, radice pro desolato, vastato, attonito aut horrente. Inde translationes “sacrilegium desolans” et “abominatio horrenda”: res detestabilis effectum vastantem vel terribilem habet.
Nonnulli studiosi ludibrium Baal Shamem, “Domini Caeli”, tituli cum Iove coniuncti, audiunt. Hac sententia Daniel titulum divinum “detestabili” et “horrendo” mutat. Probabilis lusus verborum propositio manet, non unica derivatio.
Daniel 9 forma plurali et syntaxi difficili utitur; capita 11 et 12 singularia adhibent. Una definitio rigida omnibus tribus simpliciter imponi non potest.
Daniel formulam tribus sententiis diversis adhibet
Tres loci profanationem sanctuarii et cultum interruptum communicant, sed actores temporaque non eodem modo dicuntur.
| Locus | Actor et contextus immediatus | Oblatio continua | Numerus additus |
|---|---|---|---|
| Daniel 9:27 | “ille” ambigue nominatus; foedus, sacrificium, ala abominationum | sacrificium et oblatio medio unius septenarii cessant | nullus numerus dierum in versu |
| Daniel 11:31 | vires regis septentrionalis contemptibilis sanctuarium arcemque profanant | oblatio continua removetur | nullus numerus dierum |
| Daniel 12:11 | actor non repetitur; explicatio finis ad remotionem institutionemque respicit | oblatio continua removetur | 1,290 dies; 1,335 versu 12 sequitur |
Daniel 9 “1,290 dies” non dicit, et Daniel 11 numerum non dat. Daniel 12 a remota oblatione et instituta abominatione numerat. Utrum capitulum 11 repetat, rationem extendat an utrumque faciat interpretandum est.
Daniel 9 praecipue difficilis est. Interpretes dissentiunt quis foedus faciat, quid “super alam” stet, et utrum actor desolans an abominatio finem decretum accipiat. Quaelibet tabula certa explicare debet quomodo quaestiones grammaticae solutae sint antequam numeros computet.
Studium separatum 1,290 et 1,335 dierum Danielis 12 computationes conferre potest. Hic satis est videre formulas similes sententias diversas non delere.
Antiochus IV clarissimus referens historicus Danielis 11 est
Series regum septentrionalium meridianorumque in Daniele 11 ad principem coartatur qui foedus oppugnat, sanctuarium polluit, oblationem continuam tollit et abominationem instituit. Hoc discrimini saeculi secundi a.C.n. sub rege Seleucida Antiocho IV Epiphane proxime convenit.
Primus Maccabaeorum 1 decreta regia referunt quae usum Iudaicum opprimunt, “abominationem desolationis” super aram anno 167 a.C.n. positam, aras paganas, volumina Torah combusta et mortem resistentibus. Capitulum 4 Iudam Maccabaeum sociosque sanctuarium anno 164 a.C.n. mundantes atque dedicantes describit. Hanukkah hanc rededicationem memorat.
Primus Maccabaeorum etiam tempora discriminis accurate notat: “abominationem desolationis” super aram positam ad quintum decimum diem Casleu anni Seleucidarum 145 refert, qui dies plerumque mense Decembri anni 167 a.C.n. collocatur, sacrificia autem ibi facta ad quintum et vicesimum. Novam dedicationem quinto et vicesimo die Casleu anni 148 ponit, tribus annis post profana sacrificia incepta. Secundus Maccabaeorum addit templum Hierosolymitanum Iovis Olympii cognominatum esse.
Quid institutum sit adhuc disputatur: ara pagana super aram holocaustorum, cultus cum Iove coniunctus, sacrificium prohibitum aut tota ratio imposita in conspectu esse possunt. “Porcus super statuam Iovis” coniunctio popularis est, non verba a Daniele aut Primo Maccabaeorum data.
Multi studiosi historico-critici persecutionem Antiochenam pro proximo horizonte Danielis 11 habent. Multi Christiani referentem accipiunt et tamen rationem postea ab Iesu iteratam vident. Antiochus Epiphanes et Daniel sine eo in omnem hostem posteriorem mutato investigari potest.
Iesus responsum solo Antiocho conclusum Christianis imperfectum facit
Apud Matthaeum 24:15 et Marcum 13:14 Iesus auditoribus dicit, cum sacrilegium desolans ubi non debet stans viderint, homines in Iudaea fugere debere. Monitio respectu sermonis futura est, quamquam Antiochus fere duobus saeculis ante vixerat.
Iesus discrimen Maccabaicum negare non debet; eventus prior iudicium posterius formare potest. Locus parallelus Lucae Hierosolymam exercitibus circumdatam et desolationem appropinquantem nominat, multos interpretes ad bellum Romanum destructionemque Templi anno 70 ducens.
Referens primi saeculi adhuc disputatur: vires signaque Romana, violentia in sanctuario, aut amplior series destructionis. Evangelia agnitionem fugamque, non unum obiectum identificandum, extollunt. Usus Iesu apud Matthaeum 24 propriam lectionem meretur.
Christiano igitur Antiochus vocabula historica Danielis explicare potest sine receptione exhausta. Iesus verba antiqua ut monitionem viventem tractat.
Lectiones praeteritae, futurae et multiplicis ordinis argumenta habent
Lectio praeterista Antiocho horizontem Danielis 11 plerumque dat et monitionem Iesu eventibus circa annum 70 completam videt. Futurista has anticipationes accipit sed ultimum adversarium personalem profanationemque sanctuarii exspectat. Historicismus rationem per longa tempora potestatis imperialis et ecclesiasticae sequitur. Lectiones idealistae regimina recurrentia extollunt quae cultum oboedientia coacta substituunt.
Lectores futuristae saepe antichristum personalem exspectant qui sanctuarium reaedificatum profanet, sed complura nota singula ex locis coniungendis oriuntur. Matthaei 24 non dicit “tertium templum”, auctorem non nominat nec foedus septem annorum definit. Argumenta de tertio templo in prophetia et origo tribulationis septem annorum separatim examinanda sunt.
Alii horizontes typo et antitypo coniungunt: Antiochus rationem incorporat, Roma iterat, et ultima expressio fortasse manet. Haec sententia refutari non potest si omnis institutio ingrata complementum vocatur. Quaeque propositio actorem, sanctuarium, oblationem et notas temporis tractare debet.
Descriptio historicismi, praeterismi, futurismi et idealismi modos confert sine ullo probatione fidei Christianae facto. In unoquoque campo interpretes de singularibus dissentiunt.
Nullum calendarium desolationem cognoscere potest, nec Day 4 conatur. Pagina Festorum contextum simplicem temporum biblicorum dat; neque encyclopaedia ritus sanctuarii est neque computationem propheticam facit. Daniel patientiam textualem, non diem ex applicatione generatum, postulat.
Via tuta monitionis legendae
Ab iis quae repetuntur incipe: cultus auctoritate constitutus removetur, locus sanctus profanatur, potestas coactiva superbe agit, et ordo desolans terminum accipit. Deinde nomina historica visibilia tene. “Oblatio continua” Danielis ad cultum sanctuarii pertinet, non ad quidquid lector hodiernus molestum putat.
Identificationem ab applicatione distingue. Daniel 11 et indicia Maccabaica Antiochum identificant; rationem potestati idolatricae applicare non probat ducem hodiernum actorem praedictum esse.
Denique voluptatem praematurae nominationis respue. Mandatum Iesu fidelitas practica in periculo est. Finis Danielis decreto Dei, non facultati interpretis nuntios in certitudinem vertendi, pertinet. Formula lectores ad cultum a potestate captum attentos, non ad alios Christianos accusandos aut reditum Christi in calendario ponendum, facere debet.
Quaestiones frequentes
Quid formula revera Hebraice significat?
Shiqquts rem detestabilem significat et saepe idolum aut obiectum cultus prohibitum denotat. Formae shamem desolans, vastans aut horrendum significare possunt. Verba coniuncta igitur sacrilegium terribile quod profanat et desolat significant. Tres formulae Hebraicae Danielis paulo differunt, et nonnulli studiosi ludibrium tituli Baal Shamem proponunt.
Qui loci Danielis ea utuntur, et eundemne eventum describunt?
Formulae cognatae in Daniele 9:27, 11:31 et 12:11 apparent, sermone simili etiam in 8:13. Sacrificium interruptum et profanationem communicant, sed grammatica, actor et numeri differunt. Daniel 11 Antiocho IV clarissime convenit; Daniel 12 discrimen iterare aut extendere potest. Conferendi sunt antequam unus eventus declarentur.
Fuitne Antiochus, Roma anno 70, an aliquid adhuc futurum?
Antiochus IV fortissimus referens historicus immediatus Danielis 11 est. Iesus postea sermonem Danielis discrimini futuro applicat, quod multi praeteristae cum anno 70 coniungunt et multi futuristae eventum finalem quoque anticipare putant. Historicistae et idealistae rationes latiores sequuntur. Responsum multiplicis ordinis possibile est, sed quisque horizon indicia textus requirit.
Cur Iesus de ea quasi adhuc futura sibi loquitur?
Iesus sermonem Danielis monitioni auditorum suorum adhibet: ubi sacrilegium apparet, Iudaei fugiant. Hoc ostendit Antiochum significationem Christianam non exhausisse. Typologice fungi potest, profanatione priore posteriorem formante. Mentio Lucae de exercitibus Hierosolymam circumdantibus nexum anni 70 sustinet sine omnibus singularibus solutis.
Fontes:
