Qui fuerunt Esseni?
Tres scriptores antiqui motum Iudaicum describunt quem Novum Testamentum numquam nominat. Unus membra eius per oppida Iudaeae collocat, alter milia in vicis numerat, tertius sedem ad occidentem Maris Mortui indicat. Narrationes eorum congruunt, sed in unam imaginem concinnam non confunduntur.
Qui igitur fuerunt Esseni? Motus Iudaicus extremo tempore Templi Secundi vigens erat, communitatibus disciplinatis, bonis communibus, puritate rituali et interpretationibus legis severis notus. Multi eruditi saltem unum ramum Essenorum cum Qumran et Voluminibus Maris Mortui coniungunt. Haec identificatio valida est, non certa. Affirmationes Ioannem Baptistam aut Iesum inter eos nomen dedisse multo debiliores sunt.
Qui fuerunt Esseni in tribus narrationibus antiquis?
Iosephus longissimam descriptionem in Bello Iudaico 2.119–161 praebet. Essenos unam ex tribus “philosophiis” Iudaicis, iuxta Pharisaeos et Sadducaeos, appellat. Bona eorum collata eum moverunt: “thesaurus communis mirabilis est.” Initiationem pluribus gradibus constantem, epulas communes, lavationes repetitas, observantiam Sabbati strictam, ministros electos et poenas ob regulas communitatis fractas describit.
Iosephus quoque imaginem vulgatam unius monasterii caelibis complicat. Narratio principalis dicit gregem matrimonium vitavisse, sed sectiones 160–161 alium ordinem Essenorum describunt qui liberorum causa matrimonium contraxit. Alibi Essenos plus quam in una urbe habitasse et membra itinerantia aliis ex locis suscepisse dicit.
Philo Alexandrinus “plus quam quattuor milia” Essenorum in Syria Palaestina refert. Vicos, agriculturam, opus manuum, pecuniam communem, studium Sabbati et servitium mutuum extollit. Sermo admirans eos exemplum morale facit: voluntate sua “sine pecunia et sine terra” erant. Philo testimonium est quomodo eruditus Iudaeus aequalis eos exhibuerit, non renuntiatio census neutra.
Plinius Maior brevis et geographicus est. In Historia Naturali 5.73 Esseni “ad occidentem” Maris Mortui sunt, Engaddi infra eos sito. Communitatem caelibem novis advenis assidue refectam depingit. Locus ille una causa est cur Qumran in disputationem venerit. Sed sedes Plinii solitaria membra dispersa aut ramum coniugalem apud Iosephum non delet. Fontes fortasse diversas communitates Essenorum, diversa tempora aut diversas imagines litterarias eiusdem motus describunt.
Fides et vita cotidiana Essenorum in disciplina societatis positae erant
Reconstructio tutissima ibi incipit ubi Iosephus et Philo consentiunt. Membra opes privatas communi provisui subiciebant. Opus, epulae et studium regulas sequebantur. Receptio tempus poscebat, et principes corrigere aut expellere poterant. Puritas lavando et epulis restrictis in corpore vivebatur, non ut notio abstracta tractabatur.
Iosephus dicit candidatos exspectavisse antequam aquam purificantem communitatis communicarent, diutiusque antequam cibum communem acciperent. Membra iurabant se Deum honoraturos, iuste acturos, doctrinas gregis servaturos atque libros eius et nomina angelica custodituros. Fidem quoque de anima et vita post mortem verbis lectoribus Graece loquentibus aptatis refert. Inconsultum est omnem locutionem eius expositionis in symbolum Essenorum convertere.
Necessitudo eorum cum Templo Hierosolymitano simplex repudiatio non erat. Iosephus dicit eos oblationes misisse, sed sacrificiis ibi non participavisse quia diversos purificationis usus sequebantur. Textus Qumran, si Esseni sunt, acrem sollicitudinem sacerdotalem et de Templo ostendunt, quamvis constitutionem praesentem condemnent. Separatio poterat vindicationem recti cultus potius quam neglegentiam cultus exprimere.
Hoc motum sine vicinis eius deformandis distinguit. Pharisaei, Sadducaei et alii Iudaei quoque de Scriptura, puritate et fidelitate curabant. Quaestio acris saepe erat quis obligationes illas recte interpretaretur et quis auctoritatem ad vitam communitatis ordinandam haberet.
Fueruntne Esseni homines Qumran?
Responsum usitatum est “probabiliter quidam eorum,” ultima tamen voce aperta relicta. Geographia Plinii litori Maris Mortui ad septentrionem occidentalem convenit. Receptio gradatim acta, bona collata, ministri, epulae communes et purificationes in Regula Communitatis Iosepho similes sunt. Archaeologia Qumran complures piscinas gradibus instructas et spatia actioni communi congruentia comprehendit. Nonnulla volumina usibus scribendi propriis utuntur, quod partem bibliothecae intra circulum coniunctum descriptam esse suadet.
Fines sunt. Nullum volumen communitatem suam “Essenam” appellat. Specus bibliothecam diversam continebant, cuius magna pars antiquior aut amplior quam opera sectaria erat. Sententiae iuridicae in 4QMMT similitudinem habent cum opinionibus quas fontes posteriores Sadducaeis adscribunt, unde propositum originis Sadducaeae ortum est. Alii eruditi dicunt profugos manuscriptos ab Hierosolymis, Romanis appropinquantibus, tulisse. Etiam communitas Essena libros quos non composuerat colligere potuit.
Ita tres affirmationes separare melius est. Esseni exstiterunt; Iosephus, Philo et Plinius eos testantur. Grex regulis obstrictus cum Qumran coniunctus multis voluminibus usus est aut ea servavit. Aequatio utriusque est conclusio historica insignibus congruentiis fulta, non nomen in extrema pagina manuscripti subscriptum. Quaestio quis Volumina Maris Mortui scripserit atque absconderit propriam semitam testimoniorum meretur.
Calendarium fortasse profundissimam divisionem Qumran indicat
Compendia vulgata epulas et lavationes saepe memorant, dum ipsum tempus praetereunt. Volumina sectaria et calendarii annum ut 364 dies ordinant: exacte quinquaginta duas hebdomadas, festis ad dies hebdomadis fixos redeuntibus. Vices sacerdotales in ordinem sex annorum repetitum disponi possunt. Textus quales Iubilaei sunt computationem luna innixam propter tempora statuta mota impugnant.
Calendarium festorum publicum Hierosolymitanum illam rationem fixam non sequebatur. Si motus Qumran Essenus erat, differentia calendarii ad cultum pervenit: duo greges Diem Expiationis diversis diebus civilibus servare poterant. Calendarium Voluminum Maris Mortui igitur ornamentum astronomicum non est. Separationem ab auctoritatibus Templi explicare adiuvat.
Qualificatio interest. Iosephus, Philo et Plinius non dicunt: “Esseni calendario 364 dierum utebantur.” Illud calendarium ex manuscriptis Qumran coniunctis venit. Testimonium de Essenis solum per ampliorem identificationem Qumran cum Essenis fit.
Day 4 ad eandem familiam 364 dierum pertinet, sed calendarium devotionis hodiernum est, non renovatio Essenorum. Propriam tractationem dierum ultra 364 aperte declarat neque communitatem, sacerdotium aut auctoritatem Qumran restituere se affirmat.
Ioannes Baptista et Iesus eundem mundum habuerunt, non societatem probatam
Neque Evangelia neque alius liber Novi Testamenti Essenos nominat. Illud silentium notabile est quia Pharisaei et Sadducaei aperte apparent, sed identitatem occultam probare non potest.
Ioannes Baptista comparationem probabiliorem praebet. In deserto Iudaeae operabatur, iudicium appropinquans praedicabat et lavatione in motu paenitentiae utebatur. Textus Qumran quoque imagines deserti, purificationem et exspectationem coniungunt. Contra societatem, baptismus Ioannis turbas tamquam responsum publicum decretorium petebat; lavationes Qumran ad communitatem regulatam pertinebant et repetebantur. Nullus fons antiquus Ioannem apud Qumran collocat aut initiationem eius refert.
Causa de Iesu tenuior est. Ipse et scriptores voluminum ex Scripturis Israel hauriebant atque de regno Dei, iudicio et fidelitate communi loquebantur. Haec sunt elementa ambitus Iudaici eorum, non tesserae societatis. Iesus per vicos movebatur, cum hominibus socialiter improbatis edebat atque publice disputabat. Nullus fons dicit eum sub disciplina Essena vixisse, et nulla dies Evangeliorum certa probat eum calendarium Qumran secutum esse.
Verba communia ambitum communem Templi Secundi illustrare possunt. Similitudinem in biographiam convertere non possunt. Aestimatio aequa influxum aut commercium obliquum apertum relinquit, dum societatem fingere recusat.
Quaestiones frequentes
Qui fuerunt Esseni et quid credebant?
Esseni motus Iudaicus disciplinatus extremo tempore Templi Secundi erant. Iosephus et Philo bona communia, opus manuum, studium Sabbati, lavationem ritualem, receptionem diligentem et epulas communes describunt. Communitates eorum non necessario inter se eaedem erant. Si Qumran Essena fuit, nonnulla membra etiam calendarium fixum 364 dierum secuta sunt et administrationi sacerdotali Hierosolymitanae restiterunt.
Num Esseni usquam in Bibliis memorantur?
Nullus locus biblicus Essenos nominat. Novum Testamentum Pharisaeos et Sadducaeos nominat sed oratorem aut communitatem Essenam numquam indicat. Nonnulli lectores repercussus possibiles idearum Essenorum aut Qumran inveniunt, sed similitudines non sunt mentiones directae. Testimonia nostra nominata praecipue ex Iosepho, Philone et Plinio veniunt, Voluminibus Maris Mortui sub condicione additis.
Fuitne Ioannes Baptista — aut Iesus — Essenus?
Nullus fons servatus alterum virum Essenorum societati nomen dedisse dicit. Desertum Ioannis, purificatio et praedicatio iudicii comparationem invitant, sed baptismus eius publicus a lavationibus communibus Qumran repetitis differt. Affirmationes de Iesu praecipue argumentis Iudaicis communibus nituntur et adhuc debiliores sunt. Commercium aut influxus fieri potuit; societas probata non est.
Fueruntne Esseni homines Qumran?
Multi eruditi motum Qumran gregem Essenorum existimant quia geographia antiqua, regulae communitatis, usus puritatis et ordinatio inter se congruunt. Causa tamen ex coniectura manet: volumina nomine non utuntur, bibliotheca diversa est, et exempla aemula bibliothecae Hierosolymitanae aut originis Sadducaeae exsistunt. “Probabiliter ramus Essenus” accuratius est quam “sine ulla disputatione certum.”
Fontes:
- Iosephus, Bellum Iudaicum 2.119–161
- Philo, Quod omnis probus liber sit 75–87
- Bibliotheca Congressus, Plinius, Qumran et opiniones aemulae
- Oxford, Esseni, volumina et Mare Mortuum
- Disputatio in Oxford Handbook de Ioanne Baptista et Qumran
Imago diligens omnes tres testes in mensa retinet.