7 λεπτά ανάγνωσης

Οι 1.290 και 1.335 ημέρες του Δανιήλ 12


Οι 1.290 και 1.335 ημέρες στον Δανιήλ 12 είναι δύο προθεσμίες χωρίς κατονομασμένα γεγονότα συνδεδεμένα και με τις δύο. Το εδάφιο 11 αρχίζει τις 1.290 ημέρες όταν αφαιρείται η τακτική προσφορά και τοποθετείται το βδέλυγμα της ερήμωσης. Το εδάφιο 12 ονομάζει μακάριο τον άνθρωπο που περιμένει και φτάνει στην ημέρα 1.335. Νωρίτερα, το εδάφιο 7 δίνει «καιρό, δύο καιρούς και μισό καιρό», που συνήθως υπολογίζεται ως 1.260 σχηματικές ημέρες. Η αριθμητική είναι απλή: οι 1.290 προσθέτουν τριάντα και οι 1.335 προσθέτουν άλλες σαράντα πέντε. Το τι συμβαίνει στις δύο μεταγενέστερες στάσεις δεν είναι απλό. Κάθε εξήγηση των επιπλέον ημερών περιλαμβάνει επομένως συμπέρασμα.

Οι 1.290 και 1.335 ημέρες στον Δανιήλ 12 σχηματίζουν μία κλιμακωτή γραμμή

Ο Δανιήλ 12 δεν τυπώνει «1.260», αλλά ο καιρός, οι καιροί και ο μισός καιρός του ταιριάζουν με την έκφραση που η Αποκάλυψη τοποθετεί δίπλα σε 1.260 ημέρες. Η χρήσιμη σύγκριση είναι μία γραμμή και όχι τρία άσχετα ρολόγια:

ΣτάσηΚειμενικός δείκτηςΔιαφορά από την προηγούμενη στάση
1.260Καιρός, καιροί και μισός καιρός στον Δανιήλ 12:7—
1.290Αφαίρεση της τακτικής προσφοράς και τοποθέτηση του βδελύγματος στο 12:1130 ημέρες
1.335Ευλογία για όποιον περιμένει και φτάνει στο 12:1245 ημέρες

Το προφητικό έτος των 360 ημερών εξηγεί γιατί τριάμισι σχηματικά έτη συχνά εκφράζονται ως 1.260 ημέρες. Αυτή η ισοδυναμία δίνει μια γραμμή βάσης. Δεν μας λέει γιατί ο Δανιήλ προσθέτει έναν μήνα τριάντα ημερών και έπειτα ενάμιση μήνα.

Δύο λεπτομέρειες περιορίζουν το διάγραμμα. Πρώτον, το εδάφιο 11 λέει «από τον καιρό» δύο στενά συνδεδεμένων ενεργειών, άρα ο ερμηνευτής πρέπει να αποφασίσει αν μοιράζονται μία ημερομηνία. Δεύτερον, το εδάφιο 12 λέει μόνο ότι ο άνθρωπος που περιμένει είναι μακάριος. Δεν λέει ότι η ημέρα 1.290 είναι η επιστροφή του Χριστού, ότι η ημέρα 1.335 αρχίζει μια χιλιετία ή ότι τα διαστήματα είναι διοικητικές περίοδοι. Αυτές είναι προτεινόμενες ανασυνθέσεις.

Η Μακκαβαϊκή ανάγνωση ταιριάζει στην κρίση, αλλά όχι σε έναν αβίαστο υπολογισμό

Ο Δανιήλ 11 περιγράφει την καταστολή της τακτικής λατρείας και μια ερημωτική βεβήλωση κατά τον διωγμό που συνδέεται με τον Αντίοχο Δ΄. Τα Α΄ Μακκαβαίων χρονολογούν το βδέλυγμα στις δεκαπέντε Κισλέβ του Σελευκιδικού έτους 145, τις ειδωλολατρικές θυσίες στις είκοσι πέντε και την ανακαίνιση του θυσιαστηρίου στις είκοσι πέντε Κισλέβ του έτους 148. Αυτό κάνει την κρίση του αγιαστηρίου το κοντινότερο καταγεγραμμένο περιβάλλον για τη γλώσσα του Δανιήλ.

Ωστόσο, αυτές οι ημερομηνίες δεν μας δίνουν ένα αδιαμφισβήτητο διάστημα 1.290 ημερών. Η πηγή διακρίνει την ανέγερση του βδελύγματος από την πρώτη θυσία πάνω του. Οι αρχαίοι ιουδαϊκοί μήνες είχαν μεταβλητό μήκος, και η τακτική προσφορά μπορεί να σταμάτησε πριν από τη χρονολογημένη εγκατάσταση. Ένα σημείο έναρξης που επιλέγεται από μία πρόταση και ένα τέλος που δανείζεται από άλλη μπορούν να κατασκευάσουν ακρίβεια την οποία δεν περιέχουν τα αρχεία.

Πολλοί ιστορικοκριτικοί ερμηνευτές αντιμετωπίζουν συνεπώς τους αριθμούς ως διαδοχικές εκτιμήσεις του πόσο θα διαρκούσε η καταπίεση του Αντίοχου: τριάμισι έτη, κατόπιν τριάντα ημέρες περισσότερο, έπειτα άλλες σαράντα πέντε. Άλλοι συνδέουν τις παρατάσεις με σχηματικά ημερολογιακά τέταρτα. Κάθε προσέγγιση τοποθετεί την ελπίδα λίγο πέρα από μια καθυστερημένη απελευθέρωση. Καμία δεν παράγει ένα ασφαλώς κατονομασμένο γεγονός για την 1.335η ημέρα.

Αυτή η ανάγνωση παίρνει στα σοβαρά την κρίση του δεύτερου αιώνα χωρίς να απαιτεί να εξαντλεί τη χριστιανική χρήση του κεφαλαίου. Κρατά επίσης το ευρύτερο νόημα του βδελύγματος της ερήμωσης χωριστά από την αριθμητική που εξετάζεται εδώ.

Οι ιστορικιστικές και οι φουτουριστικές αναγνώσεις αρχίζουν με διαφορετικές μονάδες

Οι ιστορικιστές διαβάζουν τις ημέρες ως έτη μέσα σε μια μακρά συμβολική επισκόπηση. Ένα εξέχον σχήμα των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας αρχίζει και τις δύο μεταγενέστερες περιόδους το 508 μ.Χ., τελειώνει τα 1.290 έτη το 1798 κατά τη γαλλική διατάραξη της παπικής διακυβέρνησης και φτάνει στα 1.335 έτη το 1843, που μερικές φορές εξετάζεται μαζί με την προσδοκία των Μιλλεριτών του 1843–44. Οι υποστηρικτές του συνδέουν τα τρία διαστήματα με μία συνεχή ιστορία.

Αυτή είναι τεκμηριωμένη ομολογιακή ερμηνεία και όχι αριθμητικό αποτέλεσμα που πρέπει να δεχθούν όλοι. Η επιλογή του 508 μ.Χ. απαιτεί κρίση για το ποια πολιτικοθρησκευτική εξέλιξη αρχίζει τη μέτρηση. Τα τελικά γεγονότα χρειάζονται επίσης ιστορική ερμηνεία. Πρέπει να περιγράφεται με ακρίβεια χωρίς να μετατρέπει άλλη εκκλησία σε κακό ή να επαναλαμβάνει αποτυχημένη πρόβλεψη επιστροφής.

Οι φουτουριστές συνήθως διατηρούν κυριολεκτικές ημέρες και τοποθετούν τη μέτρηση γύρω από μια τελική περίοδο θλίψης. Μερικοί προτείνουν τριάντα ημέρες για την απομάκρυνση της εχθρικής εξουσίας ή για κρίση και άλλες σαράντα πέντε για μετάβαση στην υποσχεμένη ευλογία. Άλλοι προτείνουν έναν εμβόλιμο μήνα. Ο ίδιος ο Δανιήλ δεν κατονομάζει καμία από αυτές τις λειτουργίες. Μια υπεύθυνη φουτουριστική παρουσίαση λέει «ίσως» αντί να γεμίζει τα κενά με επινοημένο πρόγραμμα.

Η διαφωνία είναι επομένως βαθύτερη από τις ημερομηνίες. Οι ιστορικιστές ρωτούν ποιους αιώνες διασχίζουν οι συμβολικές ημέρες. Οι φουτουριστές ρωτούν ποια σύντομη τελική ακολουθία μετρούν. Οι Μακκαβαϊκές αναγνώσεις ρωτούν πώς μιλούν οι αριθμοί στον διωγμό του Αντίοχου. Καθεμία πρέπει να εξηγήσει τις ίδιες ανεξήγητες παρατάσεις.

Η ευλογία είναι η υπομονή, όχι η κατοχή μιας μυστικής ημερομηνίας

Το κεφάλαιο περιβάλλει τους αριθμούς με εντολές που αντιστέκονται στον πυρετό των υπολογισμών. Στον Δανιήλ λέγεται ότι τα λόγια είναι σφραγισμένα, ότι πολλοί θα καθαριστούν και ότι οι ασεβείς δεν θα καταλάβουν. Ρωτά ποια θα είναι η έκβαση και δεν λαμβάνει κλειδί γεγονότος προς γεγονός. Αντί γι’ αυτό ακούει: «Πήγαινε τον δρόμο σου». Στο κλείσιμο του κεφαλαίου τού υπόσχεται ανάπαυση και θέση στην κληρονομιά στο τέλος.

Η χωριστή συζήτηση για τη γνώση που αυξάνεται στο Δανιήλ 12:4 δείχνει γιατί το «ασφράγιστο» δεν πρέπει να γίνει άδεια για ατελείωτα σύγχρονα διαγράμματα ημερομηνιών. Στο Δανιήλ 12:12, ο μακάριος άνθρωπος χαρακτηρίζεται από την αναμονή και την άφιξη, όχι από τη δημοσίευση της σωστής μετατροπής.

Αυτό το ποιμαντικό κέντρο επιβιώνει και στις τρεις κύριες αναγνώσεις. Ένας Ιουδαίος που άντεχε τον διωγμό χρειαζόταν διαβεβαίωση ότι η καταπίεση είχε όριο. Ένας ιστορικιστής βλέπει την πίστη να μεταφέρεται μέσα από αιώνες. Ένας φουτουριστής βλέπει αγίους να υπομένουν μια περιορισμένη κρίση. Όλοι μπορούν να ακούσουν την ίδια προσταγή: μην αφήσετε την καθυστερημένη ανακούφιση να κάνει την αφοσίωση διαπραγματεύσιμη.

Το Day 4 μπορεί να μετρά συνηθισμένες ημέρες και να προσφέρει τον Χώρο Αναμονής και το καθημερινό Devotional. Δεν μπορεί να μετατρέψει τον Δανιήλ σε αντίστροφη μέτρηση, να χαρακτηρίσει τη σημερινή ημερομηνία ως προφητική στάση ή να πει σε κανέναν πότε θα επιστρέψει ο Χριστός. Για πρακτική βοήθεια χωρίς κατασκευασμένη βεβαιότητα, η αναμονή του χρόνου του Θεού είναι ασφαλέστερο επόμενο βήμα.

Πώς να ελέγξετε κάθε προτεινόμενο χρονοδιάγραμμα

Κάντε τέσσερις ερωτήσεις σε ένα διάγραμμα. Ποιο γεγονός αρχίζει τη μέτρηση, και το κατονομάζει πράγματι το εδάφιο; Γιατί μια ημέρα είναι κυριολεκτική ή συμβολική εδώ; Ποια κειμενική φράση αποδίδει γεγονός στην ημέρα 1.290 ή 1.335; Διατηρεί η πρόταση την κλήση του κεφαλαίου για υπομονή ή κάνει την ευλογία να εξαρτάται από τον υπολογιστή;

Η αφαίρεση είναι χρήσιμη: τριάντα και έπειτα σαράντα πέντε. Αποκαλύπτει πού αρχίζει η ερμηνεία. Το χωρίο διαβεβαιώνει τους αναγνώστες ότι η ερημωτική εξουσία είναι περιορισμένη και η σταθερή αναμονή φαίνεται από τον Θεό. Δεν επιτρέπει νέα ημερομηνία για την επιστροφή του Χριστού. Ο Δανιήλ αφήνει στους πιστούς μια υπόσχεση αρκετά σταθερή ώστε να την εμπιστευθούν και λεπτομέρειες που οι ταπεινοί αναγνώστες μπορούν να αφήσουν ανοιχτές.

Συχνές ερωτήσεις

Γιατί υπάρχουν τρεις διαφορετικοί αριθμοί — 1.260, 1.290 και 1.335;

Ο Δανιήλ 12:7 δίνει καιρό, καιρούς και μισό καιρό, που συνήθως συσχετίζεται με 1.260 ημέρες αλλού. Το εδάφιο 11 δίνει έπειτα 1.290 ημέρες από την αφαίρεση της τακτικής προσφοράς και το βδέλυγμα. Το εδάφιο 12 μακαρίζει όποιον φτάνει τις 1.335. Οι μεταγενέστεροι αριθμοί μπορεί να παρατείνουν μία κρίση, αλλά το κείμενο δεν εξηγεί γιατί διαφέρουν οι προθεσμίες.

Σε τι χρησιμεύουν οι επιπλέον τριάντα και σαράντα πέντε ημέρες;

Ο Δανιήλ δεν αποδίδει ποτέ κατονομασμένη λειτουργία σε αυτά τα διαστήματα. Οι Μακκαβαϊκές αναγνώσεις τα αντιμετωπίζουν ως παρατεταμένη προσδοκία κατά την κρίση του Αντίοχου. Μερικοί ιστορικιστές τα κάνουν σαράντα πέντε επιπλέον έτη, ενώ μερικοί φουτουριστές προτείνουν μεταβατικές κρίσεις ή προετοιμασία. Οι προσθέσεις είναι βέβαιη αριθμητική, αλλά κάθε προτεινόμενο γεγονός είναι ερμηνεία. Δεν πρέπει να παρουσιάζονται ως αποκαλυμμένα στάδια σταθερού προγράμματος των εσχάτων.

Είναι κυριολεκτικές ημέρες ή έτη σε κλίμακα;

Οι Μακκαβαϊκές και φουτουριστικές αναγνώσεις συνήθως τις παίρνουν ως πραγματικές ημέρες, αν και τις τοποθετούν σε διαφορετικούς ορίζοντες. Οι ιστορικιστές εφαρμόζουν κλίμακα ημέρας-έτους και διαβάζουν 1.290 και 1.335 έτη. Το ουσιαστικό «ημέρες» ευνοεί συνηθισμένη μονάδα, ενώ ο αποκαλυπτικός συμβολισμός και οι παραλληλισμοί παρακινούν την κλιμάκωση. Η επιλογή δεν μπορεί να λυθεί μόνο με αφαίρεση. Εξαρτάται από την ευρύτερη μέθοδο του αναγνώστη.

Ποια ευλογία υπόσχεται σε όποιον φτάσει στην 1.335η ημέρα;

Το εδάφιο 12 ανακηρύσσει μακάριο τον άνθρωπο που υπομένει, αλλά δεν ορίζει την ευλογία. Το περιβάλλον κεφάλαιο μιλά για απελευθέρωση, ανάσταση, καθαρισμό, ανάπαυση και την κληρονομιά του Δανιήλ, επομένως η τελική δικαίωση είναι ο ευρύς ορίζοντας. Είναι ασφαλέστερο να αφήσουμε το ακριβές όφελος ανώνυμο παρά να επινοήσουμε γεγονός. Η έμφαση πέφτει στην πιστή αναμονή έως το καθορισμένο τέλος του Θεού.

Πηγές:

  1. Δανιήλ 12:1–13
  2. 1 Μακκαβαίων 1:41–64· 4:36–59
  3. John J. Collins, Introduction to the Hebrew Bible
  4. Biblical Research Institute, «Οι 1.290 και 1.335 ημέρες του Δανιήλ 12»
  5. Biblical Research Institute, ανασκόπηση του σχήματος 508–1843

Προσθέστε το Day 4 ως προτιμώμενη πηγή στο Google