'Quid est annus Iubilaei in Bibliis? Terra, libertas et reditus'
Finge te vineam emere dum horologium supra pactum pendet. Per viginti annos aut quinque fructum capies, sed terram maiorum in perpetuum retinere non potes. Hoc elementum quaestioni quid annus Iubilaei in Bibliis sit respondet. Leviticus 25 annum post septem circuitus septem annorum proclamandum describit, quo agri quiescerent, possessiones hereditariae redirent et certi servi Israelitae ad familias suas reverterentur. Pretium terrae igitur messes ante reditum reliquas, non perpetuum soli dominium, exprimebat.
Iubilaeum limes oeconomicus agens erat antequam sententia de libertate factum est.
Pretium agri re vera numerus messium decrescens erat
Leviticus regulam simplici arithmetica ponit. Septem circuitus sabbaticos numera: 7 × 7 = 49 anni. Deinde libertatem proclama et quemque ad possessionem familiamque redire iube. Cum terra transfertur, emptor venditorque secundum numerum annorum messis usque ad Iubilaeum computare iubentur. Plures anni reliqui maius pretium, pauciores minus efficiunt.
“Quanto plures anni remanserint post Iubilaeum, tanto crescet et pretium; et quanto minus temporis numeraveris, tanto minoris et emptio constabit: tempus enim frugum vendet tibi.” — Leviticus 25:16.
Aliis verbis, Israelita agrum familiae suae assignatum sine fine non vendebat. Negotium messes exspectatas usque ad reditum tradebat. Capitulum theologiam post restrictionem quoque declarat: “Terra quoque non veniet in perpetuum, quia mea est, et vos advenae et coloni mei estis.” — Leviticus 25:23. Possessio humana sub dominio divino stabat.
Systema exceptiones et singula habet. Domus intra urbem muratam perpetua fieri poterat nisi intra annum redimebatur. Domus in vico non murato sicut agri tractabatur et redibat. Possessio Levitica ulteriorem tutelam accepit. Leviticus 25 accuratior est quam sententia recentior “omnes omnia receperunt.” Terram hereditariam sub regulis definitis restituit.
Quid annus Iubilaei in Bibliis dimittere debebat?
Leviticus tubam tota terra die decimo mensis septimi, Die Expiationis, sonare iubet. Annum yovel vocat, sed origo vocis disputatur; “annus cornu arietis” pro translatione certa tradi non debet. Quid clangor annuntiet in capitulo clarum est: dimissionem et reditum, non vagum tempus spei bonae.
Israelita qui pauper factus in servitium intraverat a cive Israelita ut servus possessionis tractandus non erat. Leviticus eum mercennarium aut advenam describit qui usque ad Iubilaeum serviret, tum cum liberis exiret ad possessionem familiae reversurus. Israelita advenae residenti venditus iura redemptionis servabat atque Iubilaeo quoque exibat nisi prius redemptus erat.
Textus etiam durum terminum servat quem summae recentes celare possunt: perpetuam servitutem hominum e gentibus circumstantibus emptorum permittit. Libertas Iubilaei gravis erat, sed emancipatio universalis sensu recenti non fuit. Terminus incommodus legendus est si institutum sincere legimus.
Neque Leviticus 25 dicit omne debitum evanuisse. Deuteronomium 15 dimissionem quorundam debitorum anno septimo iubet. Iubilaeum de terra reddenda, quiete agrorum, certoque servitio dimittendo agit. Leges illae in oeconomia Israel inter se operantur, sed eas in “omnia debita quinquagesimo quoque anno abolita sunt” miscere plus quam textus dicit promittit.
Iubilaeum et annus sabbaticus cognata, non eadem sunt
Septimus quisque annus Sabbatum terrae erat: nulla satio ordinaria, putatio aut messis ordinata. Quae sponte crescebat cibus esse poterat, terra autem ipsa quiescebat. Iubilaeum septem talium unitatum septem annorum sequebatur atque reditum dimissionemque addebat.
| Proprietas | Annus sabbaticus | Iubilaeum |
|---|---|---|
| Frequentia | Septimo quoque anno | Post septem circuitus septem annorum |
| Quies agrorum | Ita | Ita |
| Dimissio debiti | In Deuteronomio 15 tractatur | In Levitico 25 non ut abolitio universalis debiti declaratur |
| Reditus terrae hereditariae | Nulla regula reditus generalis | Praeceptum principale |
| Dimissio e certo servitio Israelitico | Deuteronomium 15 servum post sex annos servitii dimittit, non simpliciter adveniente anno nationali quietis terrae | Reditus ad familiam possessionemque expresse iubetur |
| Signum publicum | Nulla tuba Iubilaei per totam gentem | Tuba Die Expiationis |
Utrum Iubilaeum ut annus 49 an ut annus 50 distinctus numeretur, alteram veram quaestionem numerandi parit. Leviticus eum quinquagesimum annum appellat, dum seriem ex 7 × 7 construit. Interpretes antiqui et posteriores transitum varie explicaverunt. Iubilaeum 49 an 50 annorum sit ad illam quaestionem pertinet; in hac expositione cogi non debet.
De ipso instituto anni septimi, quid annus Shmita sit duas leges ne confundantur servat.
Num restitutio nationalis umquam facta est?
Scriptura narrationem datam non praebet quae dicat: “Hoc anno totus Israel Iubilaeum observavit,” deinde indicem praediorum redditorum addat. Absentia illa interest, sed probare non potest nullam familiam aut communitatem legem umquam adhibuisse.
Lingua dimissionis redit. Isaias 61 libertatem captivis proclamat, locum a Iesu in Luca 4 lectum. Ezechiel 46:17 “annum remissionis” nominat quo donum principis redit. Ieremias 34 servos obsidione Hierosolymae dimissos deinde in servitutem retractos narrat, sed eventum Iubilaeum numquam vocat. Hae resonantiae notionem vivam servant, observationem nationalem non documentant.
Ita eruditorum sententiae a lege acta vel proposito saepe neglecto ad rationem numquam plene effectam patent. Testimonia “quinquagesimo quoque anno accidit” sustinere non possunt, dum “ne semel quidem accidit” certius est quam monumenta sinunt. Nullum testimonium directum nunc circuitum regularem totius gentis demonstrat.
Haec incertitudo conatus “proximum” Iubilaeum datandi maxime fragiles facit. Computatio initium consensu acceptum, iudicium de relatione 49/50 et testimonium cursus sine interruptione continuati requirit. Calendar et Scroll of Generations in Day 4 longam lineam temporis explorare sinunt, sed applicatio nullum cursum sabbaticum aut Iubilaeum tenet neque annum praesentem Iubilaeum esse dicit. Quando proximus annus Iubilaei sit ab hoc limite incipere debet.
Quomodo unus versus ad Liberty Bell pervenit
Circum Liberty Bell ambula et verba Iubilaei in metallo fusa videbis: “Proclaim LIBERTY Throughout all the Land unto all the Inhabitants Thereof. Lev. XXV. v X.” Conventus Pennsylvaniae campanam anno 1751 pro State House, nunc Independence Hall, fieri iussit. Inscriptio legem antiquam terrae reddendae hominumque dimittendorum in novum locum politicum posuit.
Campana initio Liberty Bell non vocabatur. Abolitionistae nomen annis 1830s usurpaverunt atque inscriptionem Levitici contra servitutem Americanam loqui fecerunt. Posterior illa vita eo acutior est quod Leviticus 25 ipse omne genus servitutis non abolevit. Motus posterior proclamationem versus ad libertatem latiorem quam fines sociales capituli impulerunt.
Historia National Park Service quoque a fabula dilecta cavet: nullum testimonium est hanc campanam die 4 aut 8 Iulii 1776 sonuisse. Firma eius coniunctio cum Iubilaeo inscriptio est. Ea satis mirabilis est.
Quaestiones frequentes
Quid est Iubilaeum et quid eo re vera accidebat?
Leviticus 25 annum quietis agrorum, reditus terrae hereditariae Israeliticae et dimissionis certorum servorum Israelitarum ad familiam possessionemque describit. Proclamatio tubae per terram Die Expiationis fiebat. Pretia terrae secundum annos messis ante reditum relictos temperabantur, ergo venditio dominium perpetuum agri aviti non tradebat.
Quomodo Iubilaeum ab anno sabbatico differt?
Annus sabbaticus septimo quoque anno redibat et terram cultam quiescere iubebat; Deuteronomium illum annum cum dimissione debiti quoque coniungit. Iubilaeum post septem circuitus septem annorum venit atque reditum possessionum hereditariarum dimissionemque e certo servitio addidit. Instituta inter se tanguntur, sed magnus reditus terrae familiaris Iubilaeo tantum pertinet.
Num Iubilaeum umquam re vera observatum est?
Nulla narratio biblica servata aut monumentum externum restitutionem Iubilaei regularem per totam gentem directe documentat. Scriptura posterior lingua dimissionis utitur, et absentia relationis nationalis probare non potest neminem legem umquam adhibuisse. Eruditi igitur disputant utrum lex exercita, propositum saepe neglectum, an programma theologicum fuerit. Certitudo in utramque partem testimonia excedit.
Quid “libertatem per totam terram proclamare” significat, et cur in Liberty Bell scriptum est?
In Levitico 25:10 proclamatio reditum dimissionemque Iubilaei per Israel annuntiat. Conventus Pennsylvaniae verba in campana quam anno 1751 faciendam iussit posuit. Abolitionistae saeculi undevicesimi postea eam Liberty Bell appellaverunt et inscriptionem ad emancipationem adhibuerunt, publicam versus coniunctionem cum libertate latiore facientes.
Pretia Levitici 25 lente lege. Cum quisque ager acervus messium ad reditum decrescentium fit, Iubilaeum supra historiam ut metaphora volitare desinit et pedes rursus in solo ponit.
