Quam antiqua est terra secundum Bibliam?
Nullus Bibliorum versus dicit: “Terra 6,000 annorum est.” Numerus ille conclusio est, non verba citata. Oritur cum aetates genealogicas, annos regnorum aliaque temporum spatia coniungimus, summam deinde ad diem historia externa cognitum referimus.
Ergo quam antiqua est terra secundum Bibliam? Lectores qui omnes computationis nexus continuos esse censent saepe diem creationis aliquot milibus annorum ante Christum ponunt. Alii Christiani existimant genealogias non eo consilio scriptas esse ut planetae aetas definiretur, aut Genesim historiam naturalem investigationi scientificae apertam relinquere. Dissensio incipit antequam quisquam ad calculos perveniat.
Quam antiqua est terra ex ipsis Bibliorum verbis?
Genesis aetates stirpis Adam usque ad Noe atque stirpis Noe usque ad Abraham tradit. Libri posteriores annos in Aegypto, annos in deserto, iudices, regum tempora, exilium et restitutionem suppeditant. Haec vera sunt indicia chronologica. Neque tamen summa universa neque conversio in annos ante Christum simul datur.
Summa igitur decisiones requirit. Num formula “X vixit N annos et genuit Y” semper proximam generationem biologicam nominat? Num iudices quorum tempora inter se incidunt ordine alter post alterum regnaverunt, an partim simul? Qui numerus commorationem Israel in Aegypto describit? Quae traditio manuscripta aetates patriarcharum praebet? Ubi historia biblica cum eventu certo extrinsecus dato coniungenda est?
Studium coniunctum de lacunis in genealogiis Geneseos primam quaestionem considerat. Etiam interpretes qui omissiones consulto factas agnoscunt dissentiunt num aetates paternitatis ibi positae adhuc continuam chronologiam efficiant. Index nomina praeterire potest dum numeri addendi manent, sed haec conclusio ex forma litteraria indicis probanda est.
Quomodo Ussher ad annum 4004 a.C.n. pervenit
Iacobus Ussher, archiepiscopus Armachanus, primam partem Latinorum Annalium Mundi anno 1650 edidit. Celebris annus 4004 a.C.n. non ex sola additione aetatum in Genesi 5 et 11 ortus est. Ussher historiam continuam e Bibliis Hebraicis composuit, chronologias regias atque imperiales comparavit, regnum divisum et exilium diligenter ordinavit, eventumque cum historia Graeca et Romana contulit.
Initium creationis Ussher vesperi ante diem 23 Octobris 4004 a.C.n., secundum calendarium Iulianum, posuit. Tanta subtilitas varia iudicia de temporibus anni, calendariis et hebdomada biblica exprimit. Erudita est Ussheri restitutio, non dies in Genesi impressus.
Alii chronographi Scriptura utentes ad alias summas venerunt. Discrimina non semper ex neglegentia orta sunt. Alius quisque textus biblicos diversos sequi, regem aliter datare aut spatium controversum alio modo tractare potuit. Locutio “secundum Bibliam” igitur nimis contracta est, si electiones textuales et historicas sub arithmetica celat.
Quis annus est in calendario Hebraico? distinctionem cognatam explicat. Annus traditionalis Anno Mundi conventio chronologica recepta est. Non idem est atque ratio Ussheriana; neque alterutra ratio versus Scripturae est.
Tres traditiones textuales easdem aetates non praebent
Plurima Vetera Testamenta Protestantica Genesim praecipue in Textu Masoretico mediaevali fundant. Antiqua Septuaginta Graeca et Pentateuchus Samaritanus alios numeros in locis magni momenti Geneseos 5 et 11 servant. Saepe aetas patriarchae cum filius nominatus nascitur centum annis differt, dum anni qui restant accommodantur.
Varietates illae cumulantur. Nonnulli Septuaginta testes alterum quoque Cainan in serie post diluvium includunt. Una series numerorum saepe adhibita ab Adam ad Abraham in Textu Masoretico 2,008 annos, in Septuaginta autem 3,394 numerat: discrimen 1,386 annorum. Summa Samaritana inter utramque iacet. Summae exactae variantur prout testes et terminus electi sunt. Nulla est actio neutra “Bibliam addendi” antequam basis textualis eligatur.
Hoc factum ad historiam textus pertinet, non causa est genealogias reiciendi. Antiquae communitates Iudaicae et Christianae has formas tamquam Scripturam receperunt. Critici textuales hodierni testes comparant, neque praesumunt omne discrimen numerorum in concordiam redigi posse. Testimonia non demonstrant unam communitatem textum minus serio habuisse.
Ex hoc etiam intellegitur cur quaestio “Estne terra secundum Bibliam 6,000 annorum?” distinctione egeat. Chronologia in Textu Masoretico fundata hodie prope illum ordinem pervenire potest. Chronologia ex Septuaginta non pervenit. Utraque ex numeris biblicis transmissis computare conatur.
Lectiones terrae recentis, terrae antiquae et chronologice incertae
Christiani qui terram recentem defendunt plerumque lectionem continuam genealogiarium cum sex diebus creationis ordinariis coniungunt. Nexus chronologicos historiam terrae circumscribere destinatos putant, etiamsi modicum intervallum admittunt nec diem Ussherianum exacte tuentur. Validissimum argumentum eorum est auctores biblicos generationes, aetates et ordinem manifeste curare.
Christiani terrae antiquae aetatem hominum in genealogia biblica ab aetate physica Terrae distinguunt. Alii dies Geneseos ut longas aetates legunt; alii structurae, analogiae aut formae litterariae interpretationes sequuntur. Ductor de theoria diei pro aetate unam ex his propositionibus examinat. Lectores terrae antiquae creationem, providentiam et resurrectionem confiteri possunt dum testimonia scientifica temporis immensae longitudinis accipiunt.
Tertia via consulte incerta manet de eo quod chronologia Geneseos statuere possit. Potest sex dies ordinarios habere nec tamen affirmare genealogias omne stratum geologicum datare; aut terram antiquam accipere nec unum creationis-hebdomadae exemplar eligere. Latior comparatio utrum dies creationis litteraliter 24 horarum fuerint has quaestiones distinctas servat.
Geochronologia hodierna aetatem Terrae circiter 4.54 miliardorum annorum aestimat. Hic eventus e mensuris radiometricis antiquarum materiarum terrestrium et meteoritarum oritur, non ex interpretatione Geneseos. Eum accipere iudicium scientificum est; eum reicere mensuras ipsas discutere postulat, non solum annum 4004 a.C.n. repetere.
Computum aetatis a diebus creationis ordine expositis distingue: ille commentarius ea sequitur quae Genesis in hebdomade ponit, neque ordinem in certam originis Terrae diem convertit.
Quid numerus annorum biblicus affirmare possit et quid non possit
Chronologia principia sua aperte indicare atque utilis manere potest. Unam traditionem congruenter exhibere, lectores per narrationem ducere et relationes eventuum intra rationem illam ostendere potest. Summam tamen electam “aetatem Terrae revelatam” nominare non debet.
Day 4 annos Anno Mundi signat et usoribus solutis permittit lineam Calendar suam ad initium usque extendere. Haec exhibitio unam chronologiam in traditione Masoretica fundatam sequitur, electam ut linea continua duceretur. Applicatio non affirmat numerum suum anni esse mensuram scientificam aut unicam computationem Christianam fidelem.
Hic limes melioribus quaestionibus locum dat. Quis testis textualis numeratur? Quae intervalla coniectura implentur? Agiturne de hebdomada creationis, de maioribus hominum, de planeta physico, an de omnibus tribus? His quaestionibus separatis, dissensio fit accuratior et minus personalis.
Quaestiones frequentes
Num Biblia re vera numerum aetatis terrae praebet?
Nullus versus aetatem Terrae enuntiat. Scriptura aetates genealogicas, regna et intervalla data praebet, quae nonnulli lectores in chronologiam componunt. Eventus pendet ex eo num nexus consecutivi sint, quomodo tempora disputata tractentur, quae traditio textualis numeros praebeat et ubi ordo biblicus historiae externae alligetur.
Unde annus 4004 a.C.n. venit?
Computatio Iacobi Ussher saeculo decimo septimo facta est. Genealogias et intervalla historica biblica chronologiis classicis ac regiis coniunxit, deinde alia iudicia calendarii fecit. Ussher creationem autumno anni 4004 a.C.n. secundum calendarium Iulianum collocavit. Opus eius diligens atque magni momenti fuit, sed annus diesque exacti conclusiones restitutae sunt, non verba in Genesi inventa.
Cur Textus Masoreticus et Septuaginta plus quam mille annis dissentiunt?
Genealogiae eorum in Genesi diversas aetates paternitatis servant, saepe singulis nexibus 100 annis discrepantes. Illae mutationes cumulantur, et nonnulli Septuaginta testes Cainan alterum post diluvium includunt. Summae exactae pro manuscripto et termino variantur, sed chronologiae duabus familiis textualibus fundatae plus quam mille annis inter se distare possunt.
Potestne Christianus 4.5 miliarda annorum accipere?
Ita. Multi Christiani aestimationem scientificam circiter 4.54 miliardorum annorum cum creatione biblica congruentem intellegunt, sive creationem evolutivam, terram antiquam, structuram litterariam, analogiam aliasve lectiones sequuntur. Christiani terrae recentis de testimoniis et exegesi dissentiunt. Aetas Terrae magni momenti est, sed nulla sententia Christiana in iudicium fidei alicuius redigenda est.
Fontes:
- Genesis 5 et 11 in versionibus parallelis
- Iacobus Ussher, Annals of the World, Bibliotheca Congressus
- David Carr, de chronologia et recensione textus in Genesi 1–11, Oxford Academic
- Ronald Hendel, The Text of Genesis 1–11, Oxford Academic
- comparatio numerorum ab Adam ad Abraham, repositorium Universitatis Cedarville
- Emanuel Tov de traditionibus textualibus biblicis
- US Geological Survey, de aetate Terrae definienda
Numerus traditionem illuminare potest quin probatio communionis fiat. Bona chronologia rationes suas ostendit; bona theologia meminit Creatorem non maiorem fieri si linea temporis alterius Christiani minor fiat.