Defectio Solis in Bibliis: signum an coincidentia?
Defectio Solis in Bibliis ad Pascha relata fieri non potest: Pascha Hebraicum luna plena cadit, defectio Solis autem lunam novam requirit.
Hae duae sententiae maximam operis partem efficiunt. Qui de defectione Solis in Bibliis quaerit ad tres horas tenebrarum in crucifixione pervenit; illae autem defectio esse non potuerunt, quia Luna illa hebdomade in adversa caeli parte erat. Nullus locus indubitatus eventum observatum defectionem Solis appellat. Pro ea Scriptura familiam oraculorum de Sole exstincto habet, quorum acutissimum est Amos 8:9: oracula iudicii, non defectionum temporum tabula. Utraque pars diligenter tractanda est.
Defectio Solis in Bibliis: cur tenebrae crucifixionis ea esse non potuerint
«A sexta autem hora tenebrae factae sunt super universam terram usque ad horam nonam.» — Matthaeus 27:45. Marcus idem dicit. Lucas clausulam addit ad quam infra redibimus. Ab hora sexta ad nonam: a meridie ad horam tertiam post meridiem.
Nunc Lunam considera. Mensis lunaris prope novilunium incipit, prima falce visibili prope Solem posita. Procedentibus diebus facies illuminata crescit. Circa medium mensem Luna in adversa caeli parte stat atque prope plena est. Pascha Hebraicum die quarto decimo primi mensis agitur. Synoptici et Ioannes dissentiunt utrum crucifixio die quarto decimo an quinto decimo acciderit, vetus controversia quae hic nihil mutat. Utraque narratio eam prope plenilunium collocat.
Defectio Solis contrarium poscit: Lunam inter te et Solem, quod luna nova, in extremo altero mensis, fit. Eadem Luna eodem die post meridiem in utroque loco stare non potest.
Non raro. Numquam.
Etiam si phasis concedatur, horologium recusat. Totalitas uno loco minuta, non horas, durat. Matthaeus tres horas describit.
Una cautio addenda est, quoniam hic situs annum proprium dierum 364 numerat. Argumentum superius mensibus lunaribus nititur, quibus Iudaea primi saeculi Pascha Hebraicum computabat. Calendarium dierum 364 in Libro Astronomico Henoch, in Iubilaeis atque inter Volumina Maris Mortui servatum aliter numerat; utrum umquam calendarium Templi fuerit, quaestio est de qua eruditi vere dissentiunt. Nihil hic eam dirimere sibi vindicat neque quicquam ab ea pendet. Conclusio caelum, non calendarium, spectat: chronologiae evangelicae de quibus agitur eventum prope plenilunium collocant.
Haec ratio non est recens. Saeculo tertio ineunte Sextus Iulius Africanus eandem affirmationem repulit his causis: «Hebraei pascha die 14 secundum Lunam celebrant … defectio autem Solis tum tantum accidit cum Luna sub Sole venit.» Historico Thallo respondebat; attributio tamen duobus gradibus remota ad nos pervenit, nam Africanus tantum in excerpto saeculi noni servatur, et disputatur utrum Thallus de his tenebris scripserit. De ipsa ratione non disputatur, neque umquam emendatione eguit.
Verbum a Luca adhibitum et librarii qui illud expoliverunt
Lucas paene totum argumentum tradit. Traditio King James Lucam 23:45 reddit «Sol obscuratus est», manuscripta Graeca posteriora secuta: eskotisthē ho hēlios. Antiquissima manuscripta difficilius quiddam habent, tou hēliou eklipontos, Sole deficiente; hoc recentiores editiones criticae typis exprimunt, atque ESV et CSB Anglice reddunt «lux Solis defecit».
Vocem Anglicam in ea radice audire licet. Eadem radix est: ekleipō, desinere, deficere; de lucerna exstincta aut vita finita adhibetur, atque ab astronomis ad id quod Sol facit cum Luna transit mutuata est. Participium Lucae in illo bivio stat, et nemo probare potest utram partem ille intellexerit.
Directio mutationis unam explicationem praebet. Librarius veritus ne lectores in narratione Paschatis Hebraici «Solem eclipsi obscuratum» intellegerent verbum minus ambiguum praeferre potuit. Nota critica NET lectionem difficiliorem probabilius originalem iudicat. Haec est restitutio ratione subnixa, non testimonium quid librarius quidam cogitaverit.
Amos 8:9 et defectio quam auditores eius fortasse meminerant
«Occidere faciam Solem meridie et tenebrescere faciam terram in die luminis.» — Amos 8:9.
In contextu lege et calor mutatur. Capitulum a canistro fructuum aestivorum atque lusu verborum incipit: vox Hebraica fructum maturum significans voci finis similis est. Quae versum circumdant omnia de foro loquuntur: mercatores mensuram minuunt, pauperes pro calceis emunt. Tum terra velut Nilus inundatus intumescit (8:8), Sol meridie occidit (8:9), et sententia in festa ad luctum conversa, cantica ad lamentationem, saccum atque dolorem unici filii sepeliendi procedit (8:10). Meridies obscura non culmen sed unum est in rerum populo illatarum indice, inter inundationem et funus inclusum.
Non praedictio. Sententia iudicii.
Vera tamen defectio saepe velut rerum contextus proponitur. Canon eponymorum Assyrius, index civilis annuus quo chronologia Mesopotamica firmatur, sub anno Bur-Sagale Guzanensis seditionem Assur deinde simpliciter refert: «mense Simanu defectio Solis accidit». Astronomia eam diei 15 Iunii 763 a.C.n. alligat, Amos autem prophetavit «in diebus Oziae regis Iudae», eisdem mediis decenniis saeculi octavi. Interpretes diu suggesserunt auditores eius memoriam habuisse cui imago adhaereret. Ut suggestionem habe: Amos nullum diem dat neque quicquam super eo construit.
Non solus hoc facit. Isaias de Babylone dicit «Sol obtenebrabitur in ortu suo» — Isaias 13:10 — atque Michaeas eandem imaginem in prophetas mercede conductos vertit. Unusquisque certum destinatum nominat, intra oraculum de exercitu aut iudicio stat, neque diem, durationem, aut mandatum observandi praebet. Luminaria exstingui his scriptoribus mundum alicuius populi finiri significat. Ioel Lunam in sanguinem conversam addit, quod plenius tractatur in quid luna sanguinea in Bibliis significet.
Unus verus candidatus defectionis Solis in Bibliis
Causa adhuc disputata est Iosue 10: «Sol, contra Gabaon ne movearis, et Luna, contra vallem Aialon.»
Anno 2017 Colin Humphreys et Graeme Waddington in Astronomy & Geophysics contenderunt verba Hebraica quae «sta» redduntur etiam posse significare ut res consuetum opus facere desinat; quod Sol et Luna facere solent est lucere. Hac lectione Iosue luminaria exstingui, non consistere, rogat, atque auctores defectionem annularem super Chanaan die 30 Octobris 1207 a.C.n. proponunt. Opus a paribus examinatum est atque a peritis gravibus profectum, sed longe a consensu abest: Hebraistae de verbis disputant, alii locum ut carmen e libro Iusti sumptum legunt. Nemo hic causam claudet.
Num defectio monitum Dei est?
Israel iuxta culturas habitabat quae defectiones Solis velut omina accipiebant. In ritu Assyrio regis substituti alius vestes atque dignitatem regiam accipiebat, dum rex verus e conspectu publico se subducebat. Periculum in substitutum casurum esse putabatur, qui postea necabatur. Hae non tantum privatae sollicitudines de caelo erant: aula responsum elaboratum atque mortiferum ordinare poterat.
Quaestio biblica est quid homines cum illo timore facere iubeantur. Ieremias neque regem substitutum praescribit neque auditores suos defectionem interpretari docet. Eius praeceptum aliam in partem tendit. Haec differentia doctrinam textus spectat; non probat omnem Israelitam divinationem semper reiecisse.
Ieremias causam una sententia ponit: «a signis caeli nolite metuere, quae timent gentes» — Ieremias 10:2. Versus non dicit nihil supra caput esse. Dicit caelum in vos iurisdictionem non habere, et pondus in altera clausula iacet: in timore quem populi vicini signis caelestibus adiungunt. Ieremias recusat hunc timorem ducem auditorum suorum facere. Sol et Luna etiam ordinarium opus dierum temporumque signandorum habent, de quo agitur in luminaribus quae tempus servant.
Pauca de eo quod hic situs praebere potest et non potest. Probatio lunae plenae qua articulus coepit ad calendarium lunare pertinet: intra mensem lunarem numerus diei ipse phasim indicat. Day 4 alium annum numerat, 364 dies quattuor temporibus dierum 91, aequinoctio Martii alligatos; Calendar diem ordinarium et numerum sacrum iuxta ponit atque tempora constituta notat. Phases ibi non ostenduntur, et horae defectionum ad applicationem astronomicam pertinent. Dies lunares defectionum futurarum in articulo quando proxima luna sanguinea erit inveniuntur, ipsum autem Pascha Hebraicum in utrum Christiani Pascha Hebraicum celebrare debeant tractatur.
Quaestiones frequentes
Num Biblia defectiones Solis commemorat?
Nulla narratio sine controversia defectionem Solis observatam agnoscit. Biblia sermonem propheticum de Solibus obscuratis habent: Amos 8:9, Isaias 13:10, Ezechiel 32:7, Michaeas 3:6, Ioel 2:31, in locis de iudicio. De Iosue 10 contenditur veram defectionem describere, sed causa controversa est.
Num tenebrae crucifixionis defectio Solis fuerunt?
Esse non potuerunt. Pascha Hebraicum medio mense calendarii lunaris cadit, cum Luna plena atque Soli opposita est; defectio autem lunam novam ante Solem transeuntem requirit. Duratio seorsum excludit: Evangelia tres horas describunt, totalitas autem uno loco minuta durat.
Num defectio monitum vel signum Dei est?
Scriptura nullam regulam dat qua omnis defectio Solis monitum sit. Vicini Israelis ritus circa omina defectionum constituerunt; Ieremias 10:2 auditores iubet signa caelestia non timere sicut gentes timent. Christiani dissentiunt quomodo sermo propheticus de caelo interpretandus sit et quantum eius adhuc futurum maneat. Day 4 neque hanc dissensionem dirimit neque defectionem in diem reditus Christi convertit.
Quid Amos 8:9 de sole meridie occidente significat?
Sermo iudicii est, non praedictio. Versus in oraculo contra mercatores qui pauperes falsis ponderibus decipiunt stat, et meridies obscura intra seriem imaginum est quae usque ad festa in funera versa procedit. Auditores Amos fortasse defectionem anni 763 a.C.n. in canone eponymorum Assyrio meminerant, quod imagini vim addidisset.
Dies iam in tabulis positus
Defectio Solis totalis Hispaniam meridianam, Marocum, Algeriam, Tunisiam, Libyam atque Aegyptum transit deinde in Arabiam Saudianam die 2 Augusti 2027 progreditur, cum totalitate plus quam sex minuta apud Luxor durante. Via eius et tempora ex motibus Solis, Terrae atque Lunae computari possunt. Hoc non decernit quo Deus pro signo uti possit. Significat tamen viam defectionis publicatam ad astronomiam pertinere, non probare lectorem eius privatum monitum explicavisse. Ante totalitatem lux mutatur; durante totalitate, iis qui in eius via sunt, caelum diurnum familiare breviter insolitum fit. Nihil horum nuntio ficto eget ut spectatu dignum sit.
Day 4 calendarium, non indicem monitorum, servat. Dies sacer in Today, Devotional diei et proximum Sabbatum gratis sine ratione usoris in telephono, tabula electronica atque navigatro praebentur; numerus pergit dum caelum spectas.
Fontes:
