Quid est Mazzaroth in Iob 38?
Unum verbum in Iob 38 duo Biblia quasi diversa caela describere facere potest. Unum “Mazzaroth” imprimit. Alterum “sidera” dicit. Nota “stellam matutinam” aut “signa zodiaci” offerre potest.
Ergo quid est Mazzaroth? Responsum tutissimum est corpus caeleste aut grex tempore anni apparens cuius vera identitas incerta est. Forma Hebraica in Iob 38:32 nusquam alibi prorsus eadem apparet. Verbum simile in 2 Regum 23:5 probabiliter ad disputationem pertinet, sed ibi inter cultum astrorum tollendum occurrit. “Zodiacus” propositio gravis est, non versio quam testimonium cogit. Sententia Iob manifesta est: Deus ordinem caeli tempore suo producit, Iob non producit.
Quid est Mazzaroth si ipsum verbum spectamus?
Iob 38:32 quaerit: “Potesne Mazzaroth tempore suo producere? Aut Ayish cum filiis suis ducere?” Textus Hebraicus mazzaroth habet, deinde locutionem singularem saepe “tempore suo” versam. Iuxta Ayish stat, aliud nomen caeli incertum quod Ursa, Ursa Maior aut grex alius varie redditur.
Contextus partem viae aperit. Versus prior Kimah et Kesil, ex more Pleiades Orionemque, nominat. Sequens de legibus caelorum dominioque earum in terra quaerit. Mazzaroth igitur ad ordinem caelestem pertinet. Tempus quoque habet.
Hoc firmum est. Res ipsa exacte significata non est.
Lexica commentariique sidera temporibus anni apparentia, sidera zodiaci, unum corpus clarum aut gregem cum corona coniunctum proposuerunt. Verbum semel usurpatum nullam secundam sententiam biblicam praebet qua versores sensum experiantur. Linguae cognatae adiuvant, sed quaeque cognatio proposita suas praesumptiones fert.
Haec pagina unum illud verbum tractat. Orion in Bibliis et Pleiades in Bibliis identificationes traditionales clariores habent et seorsum explicari debent.
Versores antiqui difficultatem modis diversis servaverunt
Antiqua versio Graeca Iob rem mire hodiernam fecit: vocem Hebraicam quasi mazourōth transtulit. Hoc propius est ad “Mazzaroth” scribendum quam ad corpus nominatum definiendum. Transliteratio lectorem cum eadem quaestione quam versor habuit relinquit.
Vulgata Latina aliam viam elegit, primum corpus luciferum, id est stellam matutinam, reddens. Hoc loco verbum Latinum descriptio astronomica est, non nomen proprium posterioribus sensibus oneratum quod multi lectores hodie in “Lucifero” audiunt. Ostendit interpretem antiquum versum intellegere potuisse sine zodiaco duodecim signorum definiendo.
Versio Anglica KJV “Mazzaroth” iterum servat. Complures versiones hodiernae “sidera” aut “constellationes” vertunt, interdum nota alternativa offerentes. Societas Publicationis Iudaica “Mazzaroth” retinet atque constellationem esse videtur notat. Hae contradictiones neglegentes non sunt. Modi diversi sunt incertitudinem indicandi: titulum rarum visibilem servare aut lectori genus latum quod contextus sustinet dare.
Versio quae “zodiacum” imprimit unam interpretationem manifestam facit. Quae “sidera” imprimit latior manet. Nullum verbum Latinum omnes quaestiones in Hebraico contentas refert.
Mazzalot in 2 Regum indicium cum cautione est
Secundus Regum 23:5 mazzaloth — Anglice saepe mazzalot scriptum — in reformatione Iosiae adhibet. Rex sacerdotes removet qui Baal, Soli, Lunae, mazzaloth et omni militiae caeli incensum adolebant. Versiones vocem ut sidera, planetas aut signa zodiaci reddunt.
Lexicon Brown–Driver–Briggs mazzaroth probabiliter idem atque mazzaloth putat variationemque inter r et l notat; alii interpretes cauti manent. Utrumque verbum in contextu astronomico stat. Relatio satis valida est ut ponderetur, sed duas scripturas in definitionem lexici non mutat.
Contextus quoque brevem conclusionem theologicam impedit. Secundus Regum cultum corporibus caelestibus datum condemnat. Nomen constellationis ipsum immundum esse non docet. Iob lumina quae Deus regit nominare potest, dum Regum homines ea colentes condemnat.
Via inversa quoque deficit. Quod Deus voce caeli in Iob utitur non omnem consuetudinem postea ei coniunctam approbat. Quaestio biblica de astrologia de consilio aut fato a luminibus creatis petendo agitur, non de nominibus eorum discendis.
Estne Mazzaroth zodiacus? Ratio et limes
Interpretatio zodiaci veras vires habet. Mazzaroth “tempore suo” producitur, quod gregibus in serie annua apparentibus convenit. Cognatum probabile in 2 Regum cum Sole, Luna militiaque caeli stat. Vocabula cognata in usu Semitico posteriore sidera aut stationes zodiaci significare possunt. Multae societates antiquae greges notos per viam apparentem Solis ordinaverunt.
Si “zodiacus” zonam constellationum temporalium per illam viam significat, propositio convenit. Fortasse optimum genus latum est. Si “Mazzaroth” nota duodecim signa astrologica aequalia cum imaginibus sensibusque traditis significat, versus hoc singulare non praebuit.
Nullus index sequitur. Iob a Virgine non incipit, Leone non finit, nuntium cuique figurae non tribuit neque diem natalem hominis cum indole coniungit. Assertiones additae testimonium additum requirunt.
Hic theoria evangelii in stellis opus suum facere debet. Christiani quidam Mazzaroth cyclum siderum a Deo datum intellegunt qui olim veritatem redemptionis ferebat. Interpretatio ex pio desiderio creationem Christi testem videndi oritur. Verbum tamen Iob solum imagines, ordinem, nomina aut interpretationem constituere non potest. Curiositas accipitur. Certitudo ubi sententia desinit desinere debet.
Deus de imperio temporum, non de sensibus occultis extrahendis, quaerit
Iob rationem doloris sui postulavit. Deus e turbine quaestionibus de fundamentis, mari, aurora, nive, pluvia, fulgure, animalibus stellisque respondet. “Potesne?” vim repetit. Potestne Iob Pleiades ligare, Orionem solvere, Mazzaroth producere aut Ayish ducere?
Responsum exspectatum “non” est. Iob reditum observare potest, sed illum exsistere iubere non potest. Grammatica Deum rectorem caelestem, Iob testem finitum ponit.
Ita tempus anni sensu secreto maius est. Versus de certa apparitione sub imperio divino agit. Cum agricultura, caelo, partu animalibusque feris coniungitur — formis veris quae administrationem Iob excedunt.
Caelum igitur ut ordinem creatum legere potes. Sidera cognoscere, versiones comparare et quod tempore redit animadvertere potes. Iob 38 non iubet te ordinem illum consulere ut iudicium de crastino accipias. Observatio ad Creatorem spectat. Divinatio ab obiecto responsum petit.
Day 4 discrimen visibile servat. Calendarium eius quattuor tempora 91 dierum finesque ostendit, sed zodiacum non habet neque diei natalis sensum tribuit. Volumen Generationum natalem in chronologia sacra ponere potest. Locus in tempore est, non lectio ingenii.
Quaestiones frequentes
Quid Mazzaroth significat, et cur non vertitur?
Corpus aut gregem caelestem tempore apparentem in Iob 38:32 nominat, sed forma Hebraica exacta ibi tantum occurrit. Quia contextus genus latum certius quam identitatem statuit, nonnullae versiones “Mazzaroth” servant ne incertitudinem abscondant. Propositiones sidera, sidera zodiaci aliosque greges certos continent, sed nulla consensum universalem habet.
Estne Mazzaroth zodiacus?
Fortasse, si “zodiacus” sidera per viam apparentem Solis temporibus apparentia significat. Sermo annuus relatioque probabilis ad mazzaloth in 2 Regum hanc sententiam sustinent. Iob duodecim signa non nominat, sensus eis non dat neque cum diebus natalibus coniungit. Mazzaroth nuntium zodiacalem perfecte compositum vocare ultra versum procedit.
Cur Biblia mea 'sidera' dicit, altera autem Mazzaroth?
Versores modos diversos vocis rarae tractandae elegerunt. “Mazzaroth” titulum Hebraicum incertitudinemque servat. “Sidera” sensum caelestem latum a contextu suggestum dat. Aliae versiones aut notae zodiacum vel stellam matutinam offerunt. Variatio ex testimonio lexicali exiguo, non ex alio codice Hebraico post quodque Biblia occulto, oritur.
Approbatne Iob 38:32 lectionem caeli ad responsa quaerenda?
Nullam rationem aperte approbat. Versus greges caelestes temporibus apparere praesumit et eorum regimen Deo tribuit. Hoc observationem, nominationem admirationemque sustinet. Horoscopos, omina privata aut doctrinam ex formis stellarum constructam non permittit. Argumentum Iob a caelo ad sapientiam Dei, non a figura ad consilium personale, ducit.
Verbum mirum paulisper visibile relinque. Monet lectionem fidelem responso finito terminari posse. Tempus quaere, quaestionem Dei audi, et veram incertitudinem incertam manere sine.
Fontes:
