Γιατί η Βρετανία παρέλειψε 11 ημέρες το 1752;

01Γιατί η Βρετανία παρέλειψε 11 ημέρες το 1752;

Το Ιουλιανό ημερολόγιο δίνει μία εμβόλιμη ημέρα κάθε τέταρτο έτος. Αυτό κάνει το μέσο έτος του ελαφρώς μεγαλύτερο από το εποχικό έτος, οπότε οι ετικέτες του μετατοπίζονται αργά σε σχέση με τις ισημερίες. Η Γρηγοριανή μεταρρύθμιση διόρθωσε την ολίσθηση παραλείποντας επιλεγμένες εμβόλιμες ημέρες αιώνων και, στα μέρη που την υιοθέτησαν το 1582, αφαιρώντας αμέσως δέκα ετικέτες ημερομηνιών.

Η Βρετανία δεν υιοθέτησε τότε τη μεταρρύθμιση. Κατά την καθυστέρηση, το Γρηγοριανό 1700 ήταν κοινό έτος, ενώ το Ιουλιανό 1700 διατήρησε την 29η Φεβρουαρίου. Επομένως τα ημερολόγια απείχαν έντεκα ημέρες έως το 1752. Για τον μηχανισμό και έναν πίνακα διαφοράς ανά αιώνα, δείτε τη διαφορά ανάμεσα στις Ιουλιανές και Γρηγοριανές ημερομηνίες.

Η λύση του Κοινοβουλίου ήταν κυριολεκτική. Ο Calendar (New Style) Act όρισε ότι η «φυσική ημέρα» αμέσως μετά τις 2 Σεπτεμβρίου θα ονομαζόταν 14 Σεπτεμβρίου. Η διατύπωσή του έχει σημασία: παραλείφθηκαν έντεκα ονομαστικές ημέρες. Οι φυσικές ημέρες δεν εξαφανίστηκαν.

Αυτή η διάκριση διατήρησε και την εβδομάδα. Την Τετάρτη ακολούθησε η Πέμπτη, όχι επανεκκίνηση ή ανώνυμο κενό. Αν το ερώτημά σας είναι αν μια ημερολογιακή μεταρρύθμιση έσπασε την ακολουθία του Σαββάτου, τα στοιχεία ανήκουν στη χωριστή ιστορία της αδιάκοπης επταήμερης εβδομάδας.

02Ο Calendar Act του Chesterfield άλλαξε το έτος δύο φορές

Το διάταγμα ονομάζεται επίσημα Calendar (New Style) Act 1750, αν και ψηφίστηκε σε κοινοβουλευτική σύνοδο που επεκτάθηκε στο 1751. Ο Philip Stanhope, κόμης του Chesterfield, εισήγαγε το νομοσχέδιο. Ο George Parker, κόμης του Macclesfield, πρόσφερε μεγάλο μέρος της αστρονομικής του τεκμηρίωσης, ενώ άλλες μορφές της Royal Society συνέβαλαν στο έργο.

Το περίφημο άλμα του Σεπτεμβρίου ήταν μόνο η μισή αλλαγή. Στην Αγγλία, την Ουαλία, την Ιρλανδία και τις αποικίες, το αριθμημένο νομικό έτος άρχιζε στις 25 Μαρτίου, την Ημέρα της Κυρίας. Η Σκωτία είχε ήδη μεταφέρει την αρχή του έτους στην 1η Ιανουαρίου το 1600. Ο νόμος απαίτησε να ακολουθήσει την 31η Δεκεμβρίου 1751 η 1η Ιανουαρίου 1752 ως πρώτη ημέρα του νέου νομικού έτους σε όλα τα υπόλοιπα εδάφη.

Έτσι το 1751, σύμφωνα με την αγγλική νομική σύμβαση, άρχισε στις 25 Μαρτίου και τελείωσε στις 31 Δεκεμβρίου. Έπειτα η διόρθωση της μέτρησης ημερομηνιών ήρθε τον επόμενο Σεπτέμβριο. Η αλλαγή του αριθμού του έτους και η αλλαγή του αριθμού της ημέρας ήταν χωριστές πράξεις, παρότι τις διέταξε το ίδιο διάταγμα. Γι’ αυτό η ευρύτερη ιστορία του πώς η 1η Ιανουαρίου έγινε Πρωτοχρονιά δεν μπορεί να περιοριστεί σε έντεκα χαμένες ημερομηνίες.

Οι νομοθέτες προέβλεψαν πραγματικά συμβατικά προβλήματα. Υφιστάμενα ενοίκια, μισθώσεις, τόκοι, ηλικίες και άλλες προθεσμίες δεν έπρεπε να λήξουν έντεκα φυσικές ημέρες νωρίτερα. Αγορές και εμποροπανηγύρεις έλαβαν επίσης προστατευτικούς κανόνες. Δεν ήταν μια κυβέρνηση που προσποιούνταν ότι εξαφανίστηκε ο χρόνος. Ήταν κυβέρνηση που άλλαζε τις ετικέτες ημερομηνιών, προσπαθώντας να διατηρήσει ολόκληρα τα διαστήματα στα οποία είχαν συμφωνήσει οι άνθρωποι.

03Οι αμερικανικές αποικίες πέρασαν το ίδιο κενό

Ο νόμος εφαρμόστηκε όχι μόνο στη Βρετανία αλλά και στα εδάφη του Στέμματος στην Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική και την Αμερική. Επομένως και οι αμερικανικές αποικίες άλλαξαν ημερολόγιο το 1752. Ένα αποικιακό ημερολόγιο μπορούσε να μετακινηθεί απευθείας από τις 2 στις 14 Σεπτεμβρίου, όπως και ένα βρετανικό μητρώο.

Τα παλιά αρχεία μπορούν να δείχνουν και τα δύο μέρη της μετάβασης. Μια ημερομηνία από την 1η Ιανουαρίου έως τις 24 Μαρτίου μπορεί να έχει ένα έτος σύμφωνα με την παλιά νομική μέτρηση που άρχιζε τον Μάρτιο και το επόμενο έτος σύμφωνα με τη μέτρηση που άρχιζε τον Ιανουάριο. Μια κάθετος όπως 1731/32 σας προειδοποιεί γι’ αυτό το όριο του έτους. Η μετατροπή ενός Ιουλιανού μήνα και ημέρας σε Γρηγοριανό προσθέτει τη χωριστή διαφορά έντεκα ημερών.

Τα γενέθλια του George Washington είναι το γνωστό παράδειγμα. Το οικογενειακό του αρχείο χρησιμοποιούσε 11 Φεβρουαρίου 1731/32. Σύμφωνα με το έτος Ιανουαρίου και τη Γρηγοριανή μέτρηση ημερών, αυτό έγινε 22 Φεβρουαρίου 1732. Γεννήθηκε μία φορά. Οι ζευγαρωμένες ημερομηνίες καταγράφουν δύο συστήματα ονομασίας και όχι δύο πιθανά γενέθλια.

Για την οικογενειακή ιστορία, ο πρακτικός κανόνας είναι απλός: διατηρήστε την ημερομηνία όπως τη γράφει η πηγή, σημειώστε τον τόπο και την ημερολογιακή σύμβαση και έπειτα δείξτε ανοιχτά οποιαδήποτε μετατροπή. Μια σιωπηλή μετατροπή διαγράφει στοιχεία.

04Οι ταραχές «δώστε μας τις έντεκα ημέρες μας» είναι μεταγενέστερη ιστορία

Ίσως έχετε ακούσει ότι πλήθη πλημμύρισαν τους αγγλικούς δρόμους απαιτώντας «Δώστε μας τις έντεκα ημέρες μας!» Η σκηνή είναι ζωντανή. Τα στοιχεία δεν είναι.

Ο ιστορικός Robert Poole ερεύνησε το σύγχρονο αρχείο και δεν βρήκε βάση για τις περίφημες πανεθνικές ημερολογιακές ταραχές. Το σύνθημα είχε πράγματι πολιτική ζωή. Η ημερολογιακή μεταρρύθμιση χρησιμοποιήθηκε κατά υποψηφίων Whig στις σκληρές εκλογές του Oxfordshire το 1754, και ο William Hogarth τοποθέτησε ένα πεσμένο πανό «Give us our Eleven Days» στο An Election Entertainment, ζωγραφισμένο το επόμενο έτος.

Ο Hogarth ζωγράφισε σάτιρα, όχι φωτογραφία ειδήσεων. Μεταγενέστεροι αφηγητές αντιμετώπισαν τη γεμάτη εκλογική σκηνή σαν να τεκμηρίωνε ταραχές τον Σεπτέμβριο του 1752, και η εικόνα στερεοποιήθηκε σε θυμόμενο γεγονός. Δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Αυτή η διόρθωση δεν απαιτεί να προσποιηθούμε ότι όλοι καλωσόρισαν τη μεταρρύθμιση. Οι άνθρωποι είχαν λογικές ανησυχίες για μισθούς, ενοίκια, πανηγύρεις, γενέθλια, εορτές αγίων και ένα ημερολόγιο συνδεδεμένο με παπική εξουσία. Οι Προτεστάντες μπορούσαν να δυσπιστούν προς τη δικαιοδοσία πίσω από τη μεταρρύθμιση ενώ καταλάβαιναν την αριθμητική της. Εκείνος ο πολιτικός και θρησκευτικός δισταγμός εξετάζεται με τους δικούς του όρους στο γιατί οι προτεσταντικές χώρες απέρριψαν το Γρηγοριανό ημερολόγιο.

Το προσεκτικό συμπέρασμα είναι στενότερο: οι φημισμένοι όχλοι που απαιτούσαν κλεμμένες ζωές δεν υποστηρίζονται από σύγχρονες αποδείξεις ταραχών. Η γνήσια ανησυχία και η κομματική εκστρατεία δεν πρέπει να διογκώνονται σε γεγονός που οι ιστορικοί δεν μπορούν να βρουν.

05Έντεκα μετατοπισμένες ημερομηνίες εξακολουθούν να αντηχούν στο φορολογικό έτος

Η Ημέρα της Κυρίας, 25 Μαρτίου, είχε από καιρό χρησιμεύσει τόσο ως αρχή του νομικού έτους όσο και ως ημερομηνία κλεισίματος ενός λογιστικού τριμήνου. Σύμφωνα με τη μέτρηση Νέου Τύπου, η 25η Μαρτίου Παλαιού Τύπου αντιστοιχούσε στις 5 Απριλίου. Μια οικονομική περίοδος που τελειώνει στις 5 Απριλίου αφήνει φυσικά την επόμενη να αρχίσει στις 6 Απριλίου.

Αυτό δίνει καθαρότερη εξήγηση από την συχνά επαναλαμβανόμενη ιστορία ότι το φορολογικό όριο μετακινήθηκε ξανά επειδή το 1800 δεν ήταν Γρηγοριανό δίσεκτο έτος. Η αρχειακή ανασύνθεση του ιστορικού Robert Poole σημειώνει ότι οι λογαριασμοί του Treasury χρησιμοποιούσαν την 25η Μαρτίου ως τελευταία ημέρα τριμήνου και όχι ως πρώτη. Η μεταρρύθμιση δεν δημιούργησε ολόκληρο το σημερινό φορολογικό σύστημα με μία κίνηση, αλλά βοηθά να εξηγηθεί γιατί το προσωπικό φορολογικό έτος τρέχει σήμερα από τις 6 Απριλίου έως τις 5 Απριλίου.

Το Day 4 έχει λίγα να προσθέσει σε ένα διάταγμα του δέκατου όγδοου αιώνα. Το Calendar του μπορεί να ταξιδεύει πίσω στο χρονολόγιο, αλλά δεν είναι εξειδικευμένος μετατροπέας για βρετανικά αρχεία Παλαιού Τύπου. Χρησιμοποιήστε το συνδεδεμένο άρθρο ιστορίας της εβδομάδας για το χωριστό ερώτημα της συνέχειας των καθημερινών.

06Συχνές ερωτήσεις