Οι Τέσσερις Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης, Ένας προς Έναν

01Η σημασία των τεσσάρων καβαλάρηδων αρχίζει πριν από την Αποκάλυψη

Ο Ιωάννης περιμένει ότι οι αναγνώστες θα αναγνωρίσουν παλαιότερα προφητικά χρώματα. Στον Ζαχαρία 1, καβαλάρηδες αναφέρουν αφού περιπολήσουν τη γη. Στον Ζαχαρία 6, κόκκινες, μαύρες, λευκές και ποικιλόχρωμες ομάδες αρμάτων βγαίνουν ως οι τέσσερις άνεμοι ή τα πνεύματα του ουρανού. Είναι θεϊκοί εκτελεστές, όχι ανεξάρτητοι θεοί.

Η Αποκάλυψη δεν αντιγράφει τις αποστολές τους. Οι ομάδες του Ζαχαρία ταξιδεύουν προς κατονομασμένες κατευθύνσεις, ενώ ο Ιωάννης δίνει σε κάθε καβαλάρη ένα αντικείμενο ή μια πράξη. Η κοινή οπτική γραμματική είναι μια τετραπλή έφιππη περίπολος που αποστέλλεται στη γη.

Ο Ιεζεκιήλ 14 δίνει τον σκοτεινότερο κατάλογο. Ο Θεός κατονομάζει τέσσερις βαριές κρίσεις εναντίον της Ιερουσαλήμ: σπαθί, πείνα, άγρια ζώα και λοιμό. Η Αποκάλυψη 6:8 τοποθετεί τα ίδια όργανα κάτω από την εξουσία του τέταρτου καβαλάρη. Οι καβαλάρηδες ανήκουν επομένως στην ήδη υπάρχουσα βιβλική γλώσσα της οριοθετημένης κρίσης, όχι σε μια σύγχρονη ομάδα ανεξάρτητων υπερκακών με ονόματα.

Αυτό το υπόβαθρο κρατά επίσης τη σκηνή δεμένη με το Αρνίο. Η Αποκάλυψη 5 το αναγνωρίζει ως άξιο να ανοίξει τον κύλινδρο. Οι καβαλάρηδες εμφανίζονται μόνο όταν εκείνο σπάει τις τέσσερις πρώτες σφραγίδες και τα ζωντανά όντα λένε «Έρχου». Η ευρύτερη δομή των σφραγίδων, σαλπίγγων και φιαλών θέτει το ερώτημα αν το βιβλίο κινείται σε μία ακολουθία ή σε επαναλαμβανόμενους κύκλους που εντείνονται. Οι ίδιοι οι καβαλάρηδες καταλαμβάνουν μόνο τις τέσσερις πρώτες σφραγίδες.

02Ο λευκός καβαλάρης φέρει κατάκτηση και αμφισβητούμενη ταυτότητα

Ο λευκός καβαλάρης κρατά τόξο, λαμβάνει στεφάνι και βγαίνει νικώντας και για να νικήσει. Η «κατάκτηση» είναι η ασφαλέστερη περιγραφή της πράξης του. Το αν ο κατακτητής είναι αγαθός ή εχθρικός παραμένει υπό συζήτηση.

Η άποψη ότι είναι ο Χριστός ή το ευαγγέλιο αρχίζει από το χρώμα και το αποτέλεσμα. Η Αποκάλυψη συνδέει το λευκό με νίκη και καθαρότητα. Στο κεφάλαιο 19, ο Χριστός καβαλά λευκό άλογο και νικά τους εχθρούς του. Ο πρώτος καβαλάρης λαμβάνει νικητήριο στεφάνι και επανειλημμένα κατακτά, γλώσσα που η Αποκάλυψη μπορεί να χρησιμοποιεί θετικά για τον Χριστό και τους πιστούς πιστούς.

Η αντίθετη άποψη διαβάζει και τους τέσσερις ως μια καταστροφική ομάδα. Η πρώτη κατάκτηση εγκαινιάζει πόλεμο, έλλειψη και θάνατο. Το τόξο του διαφέρει από τη κοφτερή ρομφαία που βγαίνει από το στόμα του Χριστού στο κεφάλαιο 19, το μοναδικό stephanos διαφέρει από τα πολλά διαδήματα του Χριστού και η Αποκάλυψη 19 ονομάζει τον δικό της καβαλάρη «Πιστό και Αληθινό», ενώ το κεφάλαιο 6 αφήνει αυτόν ανώνυμο. Μερικοί αναγνώστες βλέπουν αυτοκρατορική κατάκτηση, έφιππο τοξότη παρθικού τύπου ή απομίμηση του Χριστού.

Το λευκό άλογο και η κατάκτηση κάνουν δυνατή τη χριστολογική ανάγνωση. Το πλαίσιο και οι διαφορές κάνουν δυνατή την εχθρική κατάκτηση. Ο Ιωάννης δεν αποκαλεί τον καβαλάρη Ιησού, Αντίχριστο ή απάτη. Ο οδηγός για την ανάγνωση της Αποκάλυψης κρατά τέτοια σύμβολα ανοιχτά ώσπου ολόκληρο το βιβλίο να δώσει κριτήρια.

03Το κόκκινο αφαιρεί την ειρήνη, ενώ το μαύρο τιμολογεί ένα γεύμα

Ο δεύτερος καβαλάρης λαμβάνει μεγάλη μάχαιρα και άδεια να αφαιρέσει την ειρήνη από τη γη, ώστε οι άνθρωποι να σφάζουν ο ένας τον άλλο. Το κόκκινο άλογο ταιριάζει στην αιματοχυσία, αλλά η διατύπωση ξεπερνά ένα κατονομασμένο πεδίο μάχης. Πόλεμος, εμφύλια βία και κατάρρευση της κοινωνικής ειρήνης ταιριάζουν στη σκηνή. Η δύναμη δίνεται στον καβαλάρη· δεν παράγει εξουσία πέρα από το όριο του ουρανού.

Ο μαύρος καβαλάρης κρατά ζυγαριά. Μια φωνή τιμολογεί μία χοίνικα σιταριού ή τρεις χοίνικες κριθαριού σε ένα δηνάριο και κατόπιν προστατεύει το λάδι και το κρασί. Το Ματθαίος 20 χρησιμοποιεί ένα δηνάριο ως ημερομίσθιο αμπελώνα. Μια μικρή ποσότητα σιταριού ήταν περίπου ημερήσια μερίδα. Ολόκληρο το ημερομίσθιο τρέφει ένα άτομο, ενώ το φθηνότερο κριθάρι το απλώνει περισσότερο.

Είναι έλλειψη ορατή στον πάγκο της αγοράς. Η τροφή εξακολουθεί να υπάρχει, άρα η σκηνή δεν είναι αναγκαστικά πλήρης καταστροφή της σοδειάς. Ζυγίζεται, μοιράζεται και είναι οδυνηρά ακριβή.

Το «μην βλάψεις το λάδι και το κρασί» έχει αρκετές αναγνώσεις. Μπορεί να περιορίζει την πείνα, να διατηρεί καλλιέργειες με βαθύτερες ρίζες ή να εκθέτει άνιση οικονομία όπου τα βασικά είδη γίνονται απρόσιτα ενώ πολύτιμα αγαθά απομένουν. Ο Ιωάννης δεν εξηγεί ποια ισχύει. Η εντολή πάντως χαράζει όριο στην εμβέλεια του καβαλάρη.

04Ο Θάνατος καβαλά άλογο στο χρώμα άρρωστης βλάστησης

Το τέταρτο άλογο συχνά λέγεται ωχρό, αλλά το ελληνικό χλωρός περιγράφει κιτρινοπράσινο ή πράσινο, ακόμη και το χορτάρι αλλού στην Καινή Διαθήκη. Εδώ θυμίζει αρρώστια, σήψη ή πτώμα. Μόνο αυτός ο καβαλάρης κατονομάζεται: Θάνατος. Ο Άδης, ο τόπος των νεκρών, ακολουθεί.

Ο Θάνατος και ο Άδης λαμβάνουν εξουσία πάνω στο ένα τέταρτο της γης για να σκοτώσουν με σπαθί, πείνα, λοιμό και άγρια ζώα. Ο κατάλογος επαναλαμβάνει σχεδόν ακριβώς ως προς τη λειτουργία τον Ιεζεκιήλ 14. Συγκεντρώνει την προηγούμενη βία και έλλειψη και προσθέτει ασθένεια και θηρία.

Το ένα τέταρτο είναι τεράστιο, αλλά δεν είναι το σύνολο. Το κλάσμα της Αποκάλυψης μεταδίδει τρόμο και περιορισμό ταυτόχρονα. Ο καβαλάρης δεν μπορεί να διεκδικήσει απεριόριστο πεδίο. Αργότερα, η Αποκάλυψη 20 παρουσιάζει τον ίδιο τον Θάνατο και τον Άδη να ρίχνονται στη λίμνη του πυρός. Είναι εχθροί που χρησιμοποιούνται μέσα στην κρίση και τελικά νικώνται, όχι αιώνιοι σύντροφοι στον θρόνο.

Οι σφραγίδες δεν κάνουν την οδύνη ασήμαντη ούτε επιτρέπουν σε κάθε θύμα να ταυτίσει ποιος καβαλάρης προκάλεσε μια απώλεια. Τοποθετούν κατάκτηση, πόλεμο, πείνα και θάνατο κάτω από την κυριαρχία του Αρνίου. Αυτό δεν αθωώνει ανθρώπινους δράστες. Αρνείται ότι η καταστροφή είναι τελική.

05Οι καβαλάρηδες μπορούν να περιγράψουν τη Ρώμη, την ιστορία ή μια τελική κρίση

Οι πρετεριστικές αναγνώσεις συνδέουν τους καβαλάρηδες με τον αυτοκρατορικό κόσμο του πρώτου αιώνα και τις επαναλαμβανόμενες συνέπειες της ρωμαϊκής κατάκτησης. Μια πιθανή παρθική αντήχηση στο τόξο κάνει αυτό το πλαίσιο ζωηρό. Οι ιστορικιστές αποδίδουν τους καβαλάρηδες σε διαδοχικές εποχές εκκλησιαστικής και αυτοκρατορικής ιστορίας, αν και τα διαγράμματά τους διαφωνούν για τις εποχές.

Οι φουτουριστές τοποθετούν τις σφραγίδες σε μια συγκεντρωμένη μελλοντική θλίψη, συχνά θεωρώντας τον πρώτο καβαλάρη τελικό απατεώνα ή κατάκτηση. Οι ιδεαλιστές βλέπουν μοτίβα που επαναλαμβάνονται όπου η αυτοκρατορία παράγει πόλεμο, έλλειψη και θάνατο, ενώ μπορεί να περιμένουν και τελική ολοκλήρωση. Μικτές αναγνώσεις επιτρέπουν αναφορά στον πρώτο αιώνα, επαναλαμβανόμενη ενσάρκωση και τελικό ορίζοντα.

Η Αποκάλυψη 6 δεν δίνει έτος που να επιλέγει μεταξύ τους. Ούτε πρέπει κάθε πόλεμος ή αύξηση τιμών να ανακοινώνεται ως μοναδικό άνοιγμα σφραγίδας. Το ερώτημα τι είναι η μεγάλη θλίψη ανήκει σε ευρύτερη ομάδα χωρίων.

Η πέμπτη σφραγίδα μετακινείται από τους καβαλάρηδες στους μάρτυρες και η έκτη φέρνει σεισμό και προφητική ουράνια εικόνα. Η αιμάτινη Σελήνη δεν είναι πέμπτο άλογο και δεν πρέπει να τραβηχτεί προς τα πίσω σε αυτή τη σκηνή.

06Συχνές ερωτήσεις