Υπάρχει η Αρπαγή στη Βίβλο;
Ανοίξτε ένα αγγλικό συμφωνικό πίνακα και αναζητήστε «rapture». Το κενό αποτέλεσμα μπορεί να μοιάζει αποφασιστικό ώσπου να ανοίξετε την Α΄ Θεσσαλονικείς (1) 4.
Υπάρχει η αρπαγή στη Βίβλο λοιπόν; Η αγγλική ετικέτα δεν χρησιμοποιείται στο εδάφιο, αλλά υπάρχει το γεγονός πίσω από την ετικέτα: ζωντανοί πιστοί «αρπάζονται» μαζί με αναστημένους πιστούς για να συναντήσουν στον αέρα τον Κύριο που κατεβαίνει. Το ελληνικό ρήμα είναι μορφή του harpazō, αρπάζω ή αποσπώ. Η λατινική Βουλγάτα το αποδίδει rapiemur, «θα αρπαχτούμε», από την ίδια λατινική οικογένεια που δίνει τελικά στα αγγλικά τη λέξη rapture. Εκείνο που δεν λύνει μόνο του το χωρίο είναι αν η συνάντηση συμβαίνει χρόνια πριν από τελική εμφάνιση ή ως μέρος μίας δημόσιας έλευσης.
Υπάρχει η αρπαγή στη Βίβλο; Γιατί λέει «caught up» αντί για rapture
Ο Παύλος γράφει harpagēsometha, μελλοντικό παθητικό του harpazō: «θα αρπαχτούμε». Το ρήμα μπορεί να περιγράψει βίαιη απομάκρυνση ή ξαφνική μεταφορά. Χρησιμοποιείται όταν το Πνεύμα παίρνει τον Φίλιππο στις Πράξεις 8 και όταν η Αποκάλυψη 12 λέει ότι το παιδί της γυναίκας αρπάζεται προς τον Θεό.
Η λατινική Βουλγάτα του Ιερώνυμου δεν τυπώνει το ουσιαστικό rapture. Χρησιμοποιεί rapiemur, τον μελλοντικό παθητικό του rapio. Το αγγλικό ουσιαστικό ανήκει στην ίδια λατινική οικογένεια λέξεων για το άρπαγμα ή την απομάκρυνση· τα λεξικά διαφέρουν ως προς την ακριβή παραγωγή του. Οι τυπικές αγγλικές μεταφράσεις της Βίβλου συνήθως λένε «caught up», όχι «rapture».
Αυτό κάνει δύο δημοφιλείς ισχυρισμούς υπερβολικά απλούς. «Η λέξη δεν υπάρχει στα αγγλικά, άρα η διδασκαλία επινοήθηκε» αγνοεί τη μετάφραση. «Η λατινική Βίβλος λέει rapture, άρα κάθε σύγχρονο διάγραμμα αρπαγής είναι βιβλικό» μπερδεύει μεταφρασμένο ρήμα με πλήρες σύστημα χρονολόγησης.
Το ερώτημα ύπαρξης είναι στενό. Περιγράφει η Γραφή αρπαγή; Ναι. Ποια διαδρομή και ακολουθία πρέπει να προσαρτηθεί σε αυτή; Οι χριστιανοί απαντούν συγκρίνοντας περισσότερα κείμενα, όπως κάνει ο οδηγός για αρπαγή και Δευτέρα Παρουσία χωρίς να υποθέτει ένα γεγονός ή δύο.
Μια εκκλησία που πενθεί λαμβάνει πρώτη τη σκηνή
Ο Παύλος δεν απαντά σε περιέργεια για το ποιος εξαφανίζεται από αεροπλάνο. Γράφει σε πιστούς που πενθούν μέλη της εκκλησίας τα οποία πέθαναν. Φαίνεται να φοβούνται ότι οι νεκροί θα μειονεκτούν όταν έρθει ο Κύριος. Ο Παύλος τούς λέει να μην πενθούν σαν ανθρώπους χωρίς ελπίδα, στηρίζοντας την απάντηση στον θάνατο και την ανάσταση του Ιησού.
Ύστερα διορθώνει τη φανταστική σειρά. Οι ζωντανοί «δεν θα προηγηθούν με κανέναν τρόπο» όσων κοιμήθηκαν. Ο Κύριος κατεβαίνει από τον ουρανό με πρόσταγμα, φωνή αρχαγγέλου και σάλπιγγα του Θεού. Οι νεκροί εν Χριστώ ανασταίνονται πρώτοι. Μόνο τότε οι ζωντανοί και αναστημένοι αρπάζονται μαζί μέσα σε σύννεφα για να συναντήσουν τον Κύριο. Ο προορισμός που τονίζει ο Παύλος είναι σχέση: «έτσι θα είμαστε πάντοτε με τον Κύριο».
Το «μαζί» είναι η ποιμαντική λέξη. Ο θάνατος δεν έκανε τους απόντες πιστούς να αργήσουν για την άφιξη του Χριστού. Το χωρίο ενώνει ανάσταση, επανένωση και διαρκή παρουσία. Ο Παύλος κλείνει: «Παρηγορείτε ο ένας τον άλλον με αυτά τα λόγια». Ανάγνωση που παράγει μόνο τρόμο έχει χάσει τον λόγο για τον οποίο δόθηκε η παράγραφος.
Το πρόσταγμα, η φωνή, η σάλπιγγα, η κάθοδος, η ανάσταση και η συγκέντρωση κάνουν επίσης δύσκολο να περιγραφεί η σκηνή ως σιωπηλή μέσα στην εικόνα του Παύλου. Αυτή η παρατήρηση δεν αποφασίζει αν άλλοι την αντιλαμβάνονται ή πού πέφτει σε σχέση με τη θλίψη. Απλώς διατηρεί τον ήχο που έχει πραγματικά η παράγραφος.
Η «συνάντηση του Κυρίου» θυμίζει υποδοχή, αλλά η διαδρομή συζητείται
Το ελληνικό ουσιαστικό apantēsis σημαίνει συνάντηση. Εμφανίζεται στο Κατά Ματθαίον 25 όταν οι παράνυμφοι βγαίνουν να συναντήσουν τον νυμφίο και στις Πράξεις 28 όταν πιστοί ταξιδεύουν για να συναντήσουν τον Παύλο καθώς πλησιάζει τη Ρώμη. Αρχαίες αφηγήσεις χρησιμοποιούν επίσης συγγενική γλώσσα για αντιπροσωπείες που υποδέχονται ηγεμόνα ο οποίος φτάνει και τον συνοδεύουν στην πορεία του.
Πολλοί μελετητές ακούν επομένως βασιλική υποδοχή στην Α΄ Θεσσαλονικείς (1) 4. Οι πιστοί ανεβαίνουν για να υποδεχτούν τον αληθινό Κύριο και τον συνοδεύουν στην άφιξή του, όπως μια πόλη βγαίνει να χαιρετήσει τον βασιλιά της. Αυτή η ανάγνωση ενώνει στενά την αρπαγή με την κάθοδο του Χριστού προς τη γη.
Άλλοι μελετητές προειδοποιούν ότι το apantēsis δεν ήταν τεχνικός όρος που κωδικοποιούσε πάντοτε κατεύθυνση επιστροφής. Μπορούσε να περιγράφει πολλά είδη συναντήσεων, και ο Παύλος δεν λέει ρητά στο εδάφιο 17 αν η ομάδα κινείται ύστερα προς γη, ουρανό ή ανακαινισμένη δημιουργία. Η εικόνα υποδοχής είναι ισχυρό πλαίσιο, όχι κρυφό βέλος τυπωμένο μέσα σε ένα ουσιαστικό.
Αυτή η διαφωνία αξίζει φως. Μεταθλιπτικές και πολλές αμιλλενιακές αναγνώσεις βλέπουν μία δημόσια άφιξη: οι άγιοι συναντούν και υποδέχονται τον Κύριο που κατεβαίνει. Προθλιπτικές αναγνώσεις βλέπουν τον Χριστό να συγκεντρώνει την εκκλησία κοντά του πριν μεταγενέστερη κάθοδο σε κρίση. Η λέξη «συνάντηση» συνεισφέρει μαρτυρία, αλλά δεν μπορεί μόνη να μεταφέρει κανένα πλήρες σύστημα.
Άλλα χωρία προσθέτουν μεταμόρφωση και υπόσχεση
Η Α΄ Κορινθίους 15 περιγράφει μυστήριο: δεν θα πεθάνουν όλοι οι πιστοί, αλλά όλοι θα αλλάξουν. Στην τελευταία σάλπιγγα, οι νεκροί ανασταίνονται άφθαρτοι και οι ζωντανοί μεταμορφώνονται. Η σάλπιγγα, η ανάσταση και η ζωντανή γενιά παραλληλίζουν στενά την Α΄ Θεσσαλονικείς (1) 4, αν και η Κορινθίους εστιάζει στο αλλαγμένο σώμα αντί σε συνάντηση στον αέρα.
Το Ιωάννης 14 καταγράφει τον Ιησού να υπόσχεται ότι θα ξανάρθει και θα πάρει τους μαθητές κοντά του, ώστε να είναι όπου είναι εκείνος. Οι χριστιανοί δικαίως φέρνουν την υπόσχεση στη συζήτηση. Το χωρίο δεν χρησιμοποιεί τη γλώσσα «αρπαγής» του Παύλου ούτε τοποθετεί την έλευση σε σχέση με θλίψη.
Το Κατά Ματθαίον 24, η Β΄ Θεσσαλονικείς (2) 2 και η Αποκάλυψη παρέχουν επιπλέον σημεία, συγκεντρώσεις και σκηνές κρίσης. Η σχέση τους παράγει τις κύριες προθλιπτικές, προοργικές και μεταθλιπτικές απόψεις. Η αποδοχή της Α΄ Θεσσαλονικείς (1) 4 δεσμεύει έναν χριστιανό σε ανάσταση και συγκέντρωση. Δεν τον δεσμεύει αυτόματα σε ένα από εκείνα τα προγράμματα.
Ούτε η απόρριψη δημοφιλούς προθλιπτικού σεναρίου σημαίνει απόρριψη του εδαφίου. Καθολικοί, Ορθόδοξοι, Αγγλικανοί, Λουθηρανοί, Μεταρρυθμισμένοι, Αντβεντιστές και άλλοι χριστιανοί μπορούν να συμφωνούν ότι οι πιστοί συναντούν τον Χριστό ενώ κατανοούν το γεγονός ως μέρος της δημόσιας επιστροφής του. Η διαφωνία για την ακολουθία δεν είναι άρνηση ότι ο Παύλος έγραψε «θα αρπαχτούμε».
Οι πρώτοι χριστιανοί περίμεναν συγκέντρωση χωρίς ένα μεταγενέστερο διάγραμμα
Πρώιμοι χριστιανοί ερμηνευτές παρέθεταν την Α΄ Θεσσαλονικείς (1) 4 ενώ δίδασκαν ανάσταση, εμφάνιση του Χριστού και συγκέντρωση πιστών. Οι σωζόμενες εξηγήσεις τους δεν ήταν ομοιόμορφες για την κίνηση μετά τη συνάντηση. Πρόσφατη μελέτη ερμηνειών από τα τέλη του δεύτερου ως τις αρχές του πέμπτου αιώνα βρίσκει ότι η παλαιότερη σωζόμενη ανάγνωση έχει τους πιστούς να υποδέχονται τον Χριστό και να τον συνοδεύουν προς τη γη. Άμεση αναχώρηση προς τον ουρανό εμφανίζεται ως τα μέσα του τρίτου αιώνα και συνεχίζει δίπλα της.
Αυτά τα ευρήματα δεν αποδεικνύουν σύγχρονο σύστημα μόνο με βάση την ηλικία. Δείχνουν ότι οι πρώτοι αναγνώστες έπαιρναν στα σοβαρά τη γλώσσα της αρπαγής ενώ συζητούσαν τη διαδρομή της. Η πιο συγκεκριμένη ιστορία ενός προθλιπτικού χωρισμού ανήκει στο ποιος εφηύρε την αρπαγή, όπου οι χρονολογημένες πηγές εξετάζονται χωρίς να συμπιέζονται σε σύνθημα.
Η έγνοια του ίδιου του Παύλου παραμένει σαφέστερη από το μεταγενέστερο διάγραμμα. Οι νεκροί πιστοί δεν ξεχνιούνται. Οι ζωντανοί δεν έχουν προτεραιότητα. Ο Χριστός συγκεντρώνει τον λαό του και μένουν μαζί του.
Το Day 4 σημειώνει καθορισμένους καιρούς και ποτέ δεν προβλέπει αυτό το γεγονός. Δεν μπορεί να απαντήσει πότε θα επιστρέψει ο Ιησούς, και καμία εφαρμογή, ημερολόγιο ή άρθρο δεν πρέπει να δίνει ημερομηνία που αποκρύπτει η Γραφή.
Συχνές ερωτήσεις
Υπάρχει πράγματι η λέξη «αρπαγή» στη Βίβλο;
Οι τυπικές αγγλικές μεταφράσεις δεν χρησιμοποιούν το ουσιαστικό στην Α΄ Θεσσαλονικείς (1) 4:17. Λένε ότι οι πιστοί «θα αρπαχτούν». Το ελληνικό είναι μορφή του harpazō και η λατινική Βουλγάτα το μεταφράζει rapiemur. Το αγγλικό rapture ανήκει στην ίδια λατινική οικογένεια λέξεων. Η ετικέτα είναι μεταγενέστερη, αλλά ονομάζει πραγματικό βιβλικό ρήμα και σκηνή.
Τι περιγράφει η Α΄ Θεσσαλονικείς (1) 4:16-17;
Ο Κύριος κατεβαίνει με πρόσταγμα, φωνή αρχαγγέλου και σάλπιγγα Θεού. Οι νεκροί πιστοί ανασταίνονται πρώτοι. Ύστερα οι ζωντανοί αρπάζονται μαζί τους μέσα σε σύννεφα για να συναντήσουν τον Κύριο στον αέρα, και όλοι μένουν μαζί του για πάντα. Ο Παύλος δίνει τη σκηνή για να παρηγορήσει εκκλησία που πενθούσε μέλη τα οποία είχαν πεθάνει.
Είναι το «θα αρπαχτούμε» το ίδιο πράγμα με τη Δευτέρα Παρουσία;
Ο Παύλος ονομάζει το πλαίσιο parousia του Κυρίου, ή έλευση. Πολλοί χριστιανοί κατανοούν την αρπαγή ως υποδοχή των αγίων μέσα σε μία δημόσια επιστροφή. Άλλοι ξεχωρίζουν αυτή τη συγκέντρωση από μεταγενέστερη κάθοδο σε κρίση. Η Α΄ Θεσσαλονικείς 4 συνδέει σαφώς την αρπαγή με την άφιξη του Χριστού, αλλά δεν παρέχει διάστημα ή πλήρη ακολουθία ώστε να λύσει μοντέλα ενός ή δύο γεγονότων.
Περίμενε η πρώτη εκκλησία μια αρπαγή;
Οι πρώτοι χριστιανοί περίμεναν ανάσταση, συγκέντρωση πιστών και συνάντηση του Χριστού στην έλευσή του. Οι σωζόμενοι ερμηνευτές διέφεραν για το αν οι άγιοι συνόδευαν ύστερα τον Χριστό προς τη γη ή αναχωρούσαν προς τον ουρανό. Δεν μοιράζονταν όλοι ένα μεταγενέστερο χρονοδιάγραμμα. Το να ονομάσουμε την προσδοκία «αρπαγή» είναι δίκαιο αν σημαίνει την αρπαγή του Παύλου, αλλά παραπλανητικό αν εισάγει κάθε σύγχρονη λεπτομέρεια.
Πηγές:
- Α΄ Θεσσαλονικείς (1) 4:13–5:11
- Α΄ Κορινθίους (1) 15:50–58 και Ιωάννης 14:1–3
- Λατινική Βουλγάτα, Α΄ Θεσσαλονικείς (1) 4:17
- CDAMM, Α΄ Θεσσαλονικείς (1)
- Cosby, «Hellenistic Formal Receptions and Paul's Use of Apantēsis»
- Hannah, «Early Christian Exegesis of 1 Thessalonians 4:13–18»
Αφήστε την τελική οδηγία του Παύλου να κυβερνήσει το ερώτημα: παρηγορείτε ο ένας τον άλλον με την επανένωση, όχι με προθεσμία.
