Cur Liber Henoch in Bibliis non est?
Narratio usitata scelestum habet: imperator, papa aut concilium librum periculosum clam removet. Testimonia supersunt nemini illud munus tribuunt.
Ergo cur Liber Henoch in Bibliis non est quibus plurimi Christiani utuntur? Nullum concilium notum 1 Henoch e Bibliis universalibus iam constitutis expulit. Scripta apud quosdam Iudaeos et Christianos antiquos circumferebantur, sed neque in Scripturas Iudaicas a Iudaismo rabbinico receptas neque in plurimos indices canonum Christianorum posteriores intraverunt. Cum collectiones definitiores fierent, Henoch extra mansit. Christianitas Aethiopica praecipua exceptio est et librum adhuc ut Scripturam recipit.
Responsum minus dramaticum quam coniuratio est.
Liber Henoch uno eventu remotus non est
Quaerere quis librum sustulerit ponit prius una Biblia eum continentia fuisse. Non fuerunt. Saeculis circa Iesum, communitates Iudaicae Torah, Prophetas, Psalmos aliaque scripta religiosa diversis gradibus auctoritatis utebantur. Volumina Maris Mortui plura manuscripta Enochica habent, magnum studium ostendentia. Volumen autem in bibliotheca non statim linea in canone fixo est.
Communitates Christianae Scripturas Iudaicas hereditate acceperunt et collectionem Novi Testamenti paulatim agnoverunt. Fines Veteris Testamenti non ubique iidem erant. Ideo Biblia Catholica, Orthodoxa, Protestantica et Aethiopica adhuc differunt. Amplior campus librorum extra Biblia relictorum plura genera, non imaginarium conventum editorum, requirit.
Nullus index Biblicus Iudaicus maior superest qui 1 Henoch includat, nec liber in praecipuis indicibus Christianis Graecis et Latinis saeculorum quarti et quinti, ex quibus plurima Biblia posteriora descendunt, apparet. Sed “numquam universaliter enumeratus” non idem est ac “a nemine aestimatus”. Historia per dissensionem currit.
Nicaea numquam de Henoch suffragium tulit
Primum Concilium Nicaenum anno 325 p.C.n. convenit. Symbolum de controversia relationis Filii ad Patrem egit. Viginti canones supersunt de clericis, ordine ecclesiae, reconciliatione et disciplina cognata agunt. Nullum suffragium de Henoch neque indicem librorum biblicorum continent.
Ne unum quidem. Hic canon regulam ecclesiae, non indicem librorum scripturae, significat. Textus superstes nihil de episcopis libros adversos in mensa ponentibus dicit.
Ecclesia Catholica quoque Henoch ex Vetere Testamento Catholico postea non extraxit. Indices occidentales iam eum omittebant. Concilium Tridentinum saeculo XVI indicem Catholicum inter controversias Reformationis confirmavit; Henoch ex editione Catholica priore non delevit. Ecclesiae orientales propria receptione evolutae sunt, non uno Romano decreto remotionis.
Patres ecclesiae de Libro Henoch dissentiebant
Circa initium saeculi tertii Tertullianus Henoch aperte in De cultu feminarum 1.3 defendit. Sciebat nonnullos eum repudiare quia in canonem Iudaicum non receptus esset, atque usum Iudae eum sustinere contendit. Hoc testimonium honoris est — atque controversiae iam currentis.
Origenes materiam noverat sed in Contra Celsum 5.54 rettulit libros nomine Henoch non communiter in ecclesiis ut divinos circumferri. “Ambiguus” rectum verbum est: traditionibus Enochicis uti poterat sine receptione ecclesiali universali describenda.
Prope finem saeculi quarti Hieronymus Henoch apocryphum vocavit dum explicat cur quidam de Iuda, epistula Novi Testamenti quae eum citat, dubitarent. Iudam recepit quia longus usus ecclesiae locum eius firmaverat. Statum ad fontem Iudae non transtulit.
Augustinus in De civitate Dei 15.23 apertius egit. Henoch historicum prophetavisse accepit quia Iudas dicit, sed scripta nomine eius currentia in canone esse negavit. Auctoritas ante diluvium vindicata et transmissio incerta veritatem ei parum probabilem faciebant. Conclusio quoque iuxta lectionem humanam, Sethiticam, Geneseos 6 potius quam expansionem angelicam Henoch stetit.
Non est iter mundum ab acceptatione ad bannum secretum. Registrum usus, dubitationis et receptionis coartatae est.
Cur Liber Henoch in Bibliis plurimarum ecclesiarum non est?
Nullum concilium antiquum acta cum quattuor rationibus officialibus reliquit. Variae causae per testimonia apparent:
- 1 Henoch nomen patriarchae ante diluvium fert, sed partes eius ab auctoribus Iudaeis anonymis multis saeculis post compositae sunt. Lectores antiqui attributionem etiam ante recentem manuscriptorum datationem dubitare poterant.
- A collectione Hebraica aberat, quae iudicia Iudaica et Christiana occidentalia posteriora de libris Veteris Testamenti valde formavit.
- Narratio ampla Vigilum, gigantum filiorum et originis mali longe ultra Genesim 6 procedit. Nonnulli Christiani antiqui eam receperunt; alii cum sua lectione Geneseos et angelorum difficilius concordare invenerunt.
- Transmissio integra in Ge'ez continuavit, dum Graeca Latinaque minuebantur. Liber qui in communitate linguae non copiatur ibi lectio ecclesiae ordinaria manere non potest.
Haec receptionem describunt, non iudicium divinum arte historica traditum. Christianus Catholicus, Protestans, Orthodoxus Orientalis aut Orthodoxus Aethiopicus canonem per propriam traditionem ecclesiae aestimabit. Historia quid factum sit ostendere potest; traditiones identicas facere non potest.
Aethiopia quod Occidens describere destitit servavit
Ecclesia Orthodoxa Aethiopica Tewahedo Henoch inter libros Veteris Testamenti enumerat. Collectio integra in Ge'ez superest quia Christiani Aethiopes eam per saecula copiarunt, cum Christiani occidentales tantum excerpta et relationes haberent. Dicere “nulli Christiani Henoch Scripturam putant” ecclesiam viventem delet.
Aeque falsum est dicere Aethiopiam librum servavisse quem omnes aliae ecclesiae publice removerint. Historia conservationis et canonis Aethiopici viam transmissionis propriam sequitur. Ostendit canones Christianos non unum indicem planum esse, non omnes indices olim idem continuisse.
Fragmenta Aramaica Qumranica antiquitatem plurium sectionum confirmant. Henoch biblicum auctorem historicum non faciunt, et archaeologia pro ecclesia canonem decernere non potest.
Citatio Iudae auctoritatem, non suffragium amissum, explicat
Iudas 14–15 1 Henoch 1:9 proxime citat et Henoch loquentem nominat. Relatio vera est. Verba parallela et consequentiae recte examinanda, non neganda sunt.
Ex una citatione statum canonicum totius collectionis non statim sequitur. Scriptores biblici etiam materia extra collectiones biblicas posteriores utuntur. Praeterea Christiani antiqui citationem Iudae noverunt et tamen aliter concluserunt: Tertullianus ea ad Henoch defendendum usus est, Augustinus Iudam accepit sine scriptis Enochicis currentibus pro canonicis accipiendis.
Dissensio ipsa testimonium est. Citationem infirmam fingere non debes, neque eam in decretum concilii quod numquam factum est mutare.
Quaestiones frequentes
Fuitne Liber Henoch e Bibliis remotus, et a quo?
Nulla persona aut concilium agnoscibile 1 Henoch e Bibliis antea universalibus removit. Opera Enochica circumferebantur et quibusdam lectoribus antiquis auctoritatem habebant, sed a collectione Iudaica et praecipuis indicibus Graecis Latinisque quae plurima Biblia formarunt aberant. Copiatio occidentalis evanuit; Christiani Aethiopes collectionem Ge'ez integram ut canonicam servaverunt.
Nicaea aut Ecclesia Catholica eum sustulerunt?
Non. Symbolum, epistula synodalis et viginti canones superstites Nicaeni neque canonem biblicum decernunt neque Henoch nominant. Canon Catholicus postea Tridenti confirmatus Henoch non habuit, sed Concilium eum ex Bibliis Catholicis universalibus prioribus non removebat. Dictum interretiale “canones” disciplinares cum indice librorum confundit.
Accepitne quis Christianus antiquus eum ut Scripturam?
Ita. Tertullianus Henoch ut Scripturam defendit, et alii scriptores antiqui traditionibus eius cum honore usi sunt. Origenes quoque statum disputatum ostendit, libros Henoch non communiter divinos in ecclesiis habitos referens. Christianitas Orthodoxa Aethiopica eum canonicum retinuit; receptio Christiana nulla fuisse dici honeste non potest.
Si Iudas eum citat, cur in Bibliis non est?
Citatio propinqua ostendit auctorem prophetiam Enochicam novisse et aestimavisse. Non iubet omnes communitates posteriores toti 1 Henoch statum canonicum dare. Tertullianus citationem Henoch sustinere putavit; Augustinus auctoritatem canonicam Iudae ab incerta auctoritate librorum Enochicorum distinxit. Eadem testimonia diversa iudicia receptionis produxerunt.
Day 4 forma calendarii 364 dierum in parte 1 Henoch descripta utitur, sed applicatio neque librum continet neque de canone eius affirmat.
Fontes:
- canones superstites Primi Concilii Nicaeni
- studium traditionis fictae canonis Nicaeni
- Tertullianus, De cultu feminarum 1.3
- Origenes, Contra Celsum 5.54
- Hieronymus, De viris illustribus 4
- Augustinus, De civitate Dei 15.23
- Ecclesia Orthodoxa Aethiopica Tewahedo, libri canonici
- Oxford, 1 Henoch et Iubilaei ut “Scriptura oblita”
Iter receptionis lege antequam fabulam remotionis repetas. Verum iter unum scelestum non habet — tantum communitates diversa iudicia capientes atque traditionem Aethiopicam quae textum evanescere non sivit.
