Cur Iesus anno 4 a.C.n. natus sit—et cur annus zerus non sit

01Cur Iesus anno 4 a.C.n. aut paulo ante natus sit

Matthaeus 2 nativitatem Iesu, audientiam visitantium, fugamque familiae Herode vivo collocat. Iosephus refert eclipsim lunarem paulo ante mortem Herodis factam esse et Pascha secutum esse. Plurimae chronologiae hodiernae illum ordinem cum testimoniis regnalibus et nummariis componunt ut mortem anno 4 a.C.n. ponant.

Ita annus 4 a.C.n. terminus superior est, non testimonium natalicium. Matthaeus tempus inter nativitatem, adventum visitantium, responsumque Herodis relinquit. Fenestra igitur historica usitata ad circiter 6 a.C.n. extenditur. Minoritas Herodem anno 1 a.C.n. mortuum esse contendit atque dies natales posteriores proponit. Dux proprius de quo anno Iesus natus sit disputationem de eclipsi, signum Tiberii apud Lucam, difficultatemque census Quirinii insolutam exponit.

“Anno 4 a.C.n. natus” compendium utile est pro “aliquot annis ante cardinem traditum aerae natus”. In diem exactum extolli non debet neque ad omnem chronologiam minoritariam reiciendam adhiberi. Ratio praecipua eadem manet: nomina annorum retro assignata sunt.

02Dionysius Exiguus numerationem AD gravem fecit

Anno Domini 525 Dionysius Exiguus tabulam nonaginta quinque annorum ad Pascha computandum paravit, tabulam Alexandrinam per annos nunc 532–626 numeratos continuans. Tabula prior annos ab imperatore Diocletiano numerabat. In praefatione Dionysius se noluisse dixit ut cycli sui memoriam persecutoris impii propagarent; itaque annis ab incarnatione Iesu Christi usus est.

Anno Domini significat “in anno Domini”. Proprie in sermone Anglico tradito AD numerum antecedit—AD 525—dum BC eum sequitur. Usus hodiernus vulgaris minus constans est.

Nullus Dionysii calculus gradatim expositus de anno natali Iesu superest. Docti proposuerunt eum ex “quasi triginta” apud Lucam et anno quinto decimo Tiberii laborasse, aut aeram Christianam priorem adoptasse, aut epocham ex cyclis suis Paschalibus duxisse. Etiam illud, num “incarnatio” conceptionem an nativitatem significaret, fabulam vulgarem implicat.

“Error quadriennalis Dionysii” igitur nimis expolitus est. Aeram ad computum Paschalem utilem introduxit scientia historica et consuetudinibus chronologicis sibi praesto usus; testimonia posteriora Herodem ante cardinem implicitum posuerunt. Discrepantia agnosci potest quamquam via exacta ad numerum eius non servatur.

Systema lente diffusum est. Opera Bedae saeculi octavi annis Dionysianis ad historiam usa sunt atque effecerunt ut datatio AD in Europa occidentali usitata fieret. Neuter monachus calendarium totius orbis uno die renovavit.

03Annus zerus in numeratione historica a.C.n. et AD non est

Series conventionalis haec est:

Ab anno 1 a.C.n. ad AD 1 unus annus est, non duo. Nomina velut anni primi utrimque termini operantur, et numeratio annorum Europaea antiqua et medioevalis zerum inter ea non interposuit.

Id subtractionem trans cardinem mutat. Pro eventibus eodem mense eodemque die factis, spatium approximatum ab anno 4 a.C.n. ad AD 30 est 4 + 30 − 1 = 33 anni. Numeros 4 et 30 simpliciter addere summam 34 dat et tacite annum zerum fingit. Mensis diesque aetatem alicuius uno anno adhuc movere possunt.

Astronomi interdum alio systemate signis instructo utuntur, quia calculi cum zero faciliores sunt. Annus astronomicus 0 anno historico 1 a.C.n. respondet, annus −1 anno 2 a.C.n., et sic porro. Campus programmatis “annus 0” inscriptus igitur notatione astronomica uti potest, non affirmare historicos antiquos talem annum civilem nominavisse.

Regula sine zero in chronologia Ussheriana, computationibus regnorum, omnique spatio terminum a.C.n./AD transeunte momentum habet. Calendarium Gregorianum ipsum doctrinam Christianam per hoc non fit. Quaestio num calendarium Gregorianum paganum sit ad origines reformationemque posteriorem, non ad hunc numerum integrum absentem, pertinet.

04BC/AD et BCE/CE eosdem numeros annorum adhibent

BC Anglice “before Christ”, ante Christum, significat; AD verba Latina Anno Domini contrahit. BCE est “before the Common Era”, ante Aeram Communem, CE autem “Common Era”, Aera Communis. Nomen mutatur; terminus numericus non mutatur. Annus qui 4 a.C.n. appellatur idem est ac 4 BCE, et AD 70 idem ac 70 CE.

Utrumque par nominum historicorum plerumque ab 1 BC/BCE directe ad AD 1/1 CE transit. CE eligere annum zerum non addit. AD eligere annum natalem aestimatum non corrigit.

Nonnulli Christiani BC et AD malunt quia verba Christum aperte honorant. Multi historici, scriptores Iudaei, instituta interreligiosa, atque Christiani BCE et CE adhibent, quia eadem numeratio internationalis hominibus illam confessionem non facientibus servit. Neutrum siglum diem de qua agitur mutat, et Scriptura neutrum genus Anglicum praecipit.

Electio in probationem fidelitatis verti non debet. Scriptor stilum domus auditoribus aptum eligere potest atque semel definire. Reverentia erga Christum pluribus quam siglo ostenditur, nec usus AD lectorem non Christianum cogit ut theologiam Christianam affirmet.

05Nomina aerarum consuetudines humanae super diebus communibus sunt

Alia calendaria annos ab aliis epochis numerant. Calendarium Iudaicum computatum anno Anno Mundi utitur; calendaria Islamica ab Hegira numerant; civitates civiles aeram localem cum diebus Gregorianis coniungere possunt. Haec systemata eundem occasum solis eandemve meridiem diversis annis inscribere possunt sine tempore physico diverso creando.

Day 4 diem cotidianam iuxta diem in proprio systemate calendarii sacri 364 dierum ponit atque suam computationem Anno Mundi fert. Illa exhibitio iuxta posita distinctionem illustrat: nomen aerae consuetudo humana diei applicata est. Numeratio annorum Day 4 Dionysium non reparat, annum natalem non probat, neque Christianos secundum calendarium quod servant ordinat.

06Quaestiones frequentes