Vivimusne ultimis temporibus?
Hora undecima noctis pellicula advenit: terrae motus, titulus belli, versus in velo nigro, atque una quaestio subscripta: vivimusne ultimis temporibus?
Responsum ipsius Scripturae mirabilius est quam utraque pars disputationis exspectat. Quinquaginta diebus post resurrectionem Petrus turbae Hierosolymitanae dixit id quod spectabant esse quod Deus “in novissimis diebus” promiserat — Actus 2:17. Epistula ad Hebraeos idem de suo saeculo dicit. Novissimi igitur dies abhinc duo milia annorum inceperunt; finis autem — aliud vocabulum — res est cui nullus Novi Testamenti scriptor diem imponit. Duae quaestiones. Indices signorum eas in unam conglutinant.
Duae locutiones quas indices signorum semper conglutinant
Petrus, cum Ioelem Pentecoste citat, verbum mutat. Ioel scripserat: “Et erit post haec” — Ioel 2:28. In Actibus Petrus dicit “in novissimis diebus” — en tais eschatais hemerais — atque conclave in quo stat indicat. (Loci ex King James vertuntur, Graeco addito ubi duo inter se dissentiunt.)
Non solus est. Hebraei a Deo incipiunt qui “novissime diebus istis locutus est nobis in Filio” — Hebraei 1:2. Ioannes apertius: King James habet “novissima hora est”; Graece subest eschatē hōra, ultima hora (1 Ioannes 2:18). Paulus longissime procedit, Corinthiis dicens narrationes veteres scriptas esse propter eos “in quos fines saeculorum devenerunt” — 1 Corinthii 10:11. Iam advenerunt.
Nunc haec pone iuxta discipulos in Monte Olivarum signum adventus eius et consummationis mundi rogantes — synteleia tou aiōnos, consummatio aevi (Matthaeus 24:3). Paucis sententiis post legitur: “sed nondum est finis” — Matthaeus 24:6. Aliud verbum. Telos est meta, unus eventus adveniens.
Ecclesia a Pentecoste in novissimis diebus est, finis autem nondum venit. Novissimi dies aetatem, non rationem descendentem, nominant; ideo sincera forma quaestionis solitae est proximusne est finis? Scriptura hanc cautissime custodit. Separatim tractatur in quando Iesus rediturus sit.
Quid Matthaeus 24 re vera in indicem ponat
Plerique indices signorum Matthaei 24 in interreti quattuor prima referunt ibique desinunt. Proximam sententiam lege, et ipsum capitulum cum indice disputare incipit.
Iesus bella et opiniones bellorum, gentem contra gentem surgentem, fames, pestilentias atque terrae motus per loca nominat; deinde duas admonitiones addit quas fere nemo transmittit. Prima: “videte ne turbemini” — Matthaeus 24:6. Secunda: “haec autem omnia initia sunt dolorum” — Matthaeus 24:8, ubi nomen ōdinōn dolores parturientis significat.
Non finem. Initium dolorum.
Secundus gradus sequitur: discipuli odio habiti ac traditi, pseudoprophetae, caritas frigescens, evangelium in universo orbe ad testimonium praedicatum — “et tunc veniet consummatio” — Matthaeus 24:14. Tum demum tertius: abominatio desolationis (24:15), tribulatio sine pari (24:21), pseudochristi, sol obscuratus et luna lumen suum non dans.
De tertio autem gradu una praeceptio datur. Si dicunt eum in deserto esse, nolite exire. Si in penetralibus esse dicunt, nolite credere (24:26). “Sicut enim fulgur exit ab oriente et paret usque in occidentem, ita erit et adventus Filii hominis.” — Matthaeus 24:27
Haec probatio in textu ipso posita est. Si quis tibi diagrammate persuadere debet signum iam factum esse, verisimile est id non esse signum quod illa sententia describit. Nemo inscriptione egebit.
Versus ex quo tota disputatio pendet
“Amen dico vobis, non praeteribit generatio haec donec omnia haec fiant.” — Matthaeus 24:34
Quidquid de capitulo statuis hanc sententiam sustinere debet, quae uno nomine nititur: genea. Id saltem tres sensus defendi posse tulit.
Si homines adhuc vivos dum loquebatur significat, maxima pars capituli primo saeculo impletur. Illuc Lucas in loco parallelo trahit: “cum videritis circumdari ab exercitu Ierusalem” — Lucas 21:20; excidium Hierosolymorum anno AD 70 opus perficit. Pretium est ut tertius gradus — sol obscuratus, potestates commotae, Filius hominis veniens — quasi imago prophetica ruinae urbis legatur.
Si genus hominum significat — generationem infidelem aut populum servatum — sententia omnino horologium non est, atque reliquum capitulum adhuc futurum esse potest. Hic sensus genea cogit facere quod nusquam alibi apud Matthaeum facit, ubi “generatio haec” turbam praesentem significat.
Si generationem quae tertium gradum incipere videt significat, horologium tantum cum illa signa manifesta advenerint incipit. Consentaneum est, sed e loco ubi sedes probari non potest.
Haec tria dividunt plerasque familias interpretationum de quibus homines disputant; fideles prudentes unamquamque tenuerunt. Day 4 nullam sententiam pronuntiat. Nulla gratuita est: unaquaeque claritatem uno loco emit, difficultate altero soluta.
Quaeque generatio iam certa fuit
Primi Christiani finem iam advenisse certi intra ipsum Novum Testamentum apparent. Paulus in Secunda ad Thessalonicenses ecclesiam rogat ne “cito moveamini a vestro sensu” propter famam quasi “instet dies Domini” — 2 Thessalonicenses 2:2; verbum Graecum propius ad iam advenit accedit. Quamcumque epistulae diem statuis, problema primae generationis est.
Perrexit. Secundo saeculo in Phrygia Montanus et prophetissae cum eo Pepuzam locum fecerunt ubi Novam Ierusalem descensuram exspectabant. Fere omnia quae supersunt ab adversariis scripta sunt, quare singula caute tene. Synodus Novam Prophetiam damnavit, nihilque descendit. Post mille annos Ioachim Florensis (d. 1202) aetatem Spiritus circa 1260 apertum iri posuit. Anno propinquante prophetiae fictae sub eius nomine circumferebantur. Anni pestilentiae, anni cometarum, anni belli, omne saeculum numero rotundo: eadem certitudo, nova scaena.
Omne saeculum. Omnino.
Duo inde sequuntur. Primum: sensus rem manifestam esse testimonium non est. Omnes qui erraverunt quoque certi sibi videbantur. Haec machina in cur praedictiones dierum ultimi temporis deficiant dissolvitur.
Alterum subtilius est. Ex his non efficitur nihil venturum esse. Speculator qui falsum clamorem excitavit adhuc in muro stat, et Novum Testamentum exspectationem numquam errorem vocat. Pavorem errorem vocat.
Una quoque de mensura nota. Rete seismographorum nunc tremores refert qui anno 1850 inscripti non essent, et omne telephonum nuntiorum officina est. Itaque tabula ducentorum annorum terrae motuum magna ex parte tabula instrumentorum est. Neque demonstrare potest signa ultimi temporis nunc evenire, neque non evenire.
Ergo vivimusne ultimis temporibus?
Quo sensu Petrus et Hebraei locutione utuntur: ita, sicut omnes a Pentecoste. Non est effugium quaestionis; haec ipsius Novi Testamenti ratio est, quae sollicitudinem tollit nec exspectationem aufert.
Quo autem sensu quaestio vulgo ponitur — utrum ultimum spatium sit, utrum mundi finis proximus sit — nemo sincerus scit, neque Day 4 scire se simulabit. Pars sermonis caelestis hic adhibiti explicatur in quid luna sanguinea in Biblia significet, sermone antiquiore et theologico magis quam tabulae defectuum suggerunt.
Christiani qui signa aliter quam tu legunt non continuo decepti sunt. Ecclesia hic per duo milia annorum vere dissensit, dum ea quae plurimum valent communia tenuit.
Qualis sit vigilantia die Martis ordinario
Hanc partem indices signorum numquam ferunt. Sermone absoluto Iesus nullum munus observandi distribuit. Fabulas narrat. Servus domui praepositus est, et quaestio est utrum dominus rediens eum inveniat aliis “cibum in tempore” dantem — Matthaeus 24:45. Deinde esurientes pascuntur, hospites excipiuntur, aegri visitantur (Matthaeus 25:35–36).
Paulus idem facit. Remedium eius congregationi sermonibus de fine perturbatae mirabiliter domesticum est: “cum silentio operantes suum panem manducent” — 2 Thessalonicenses 3:12. Vigilantia hic raro est colligere notitias. Praeparatio est; praeparatio autem similis est fidelitati eo die quo nihil fit.
Hic calendarium parvum aliquid dare potest, et exacte dicendum est quid non sit. Day 4 calendarium est, non diagramma prophetiae: nullam rationem descendentem, nullum signorum instrumentum, nullam nuntiorum interpretationem habet. Rhythmum servat: Devotional per annum sacrum unam lectionem post alteram progreditur, Today locum tuum in eo ostendit, atque Sabbatum proximum signatur sive tituli nuntiorum clamant sive silent. Dies tuus sacer, devotio hodierna et Sabbatum proximum gratis patent, sine ratione et sine muro pecuniario. Nullus index ostendit quam prope simus, nec talis venturus est.
Quaestiones frequentes
Quae signa finis re vera in Biblia dicuntur?
Matthaeus 24 bella, fames, terrae motus, persecutionem, proditionem, pseudoprophetas, caritatem frigentem, evangelium omnes gentes attingens, abominationem desolationis, tribulationem sine pari et tenebras cosmicas nominat. Iesus ea ordinat: priora “initia dolorum” sunt (Matthaeus 24:8), aperte non finis. Posteriora manifesta sunt sicut fulgur ab oriente ad occidentem (24:27). Ordo ipse pars indicis est.
Suntne ‘novissimi dies’ res iam praesens an adhuc futura?
Utrumque, prout quam locutionem dicis. Novum Testamentum “novissimos dies” de suo tempore dicit: Actus 2:17, Hebraei 1:2 et 1 Ioannes 2:18 scriptores intra eos ponunt. Aetas igitur Pentecoste incohata nondum clausa est. “Finis” (telos, Matthaeus 24:6 et 24:14) aliud verbum est, unum eventum advenientem quem nullus scriptor datat.
Putaveruntne homines semper se ultimis temporibus vivere?
Ita, ab initio. In 2 Thessalonicenses 2:2 Paulus ecclesiam placat quae diem iam advenisse credebat. Montanus Novam Ierusalem secundo saeculo Pepuzae exspectabat, lectores Ioachim Florensis annum 1260 spectabant, et pestes, cometae atque anni numeris rotundis suos fluctus genuerunt. Responsum apostolicum numquam dies emendatus fuit.
Quomodo vivam, si forte fini propinqui sumus?
Fere sicut alioqui vivere debes; hoc ipsum Iesus respondit. Fabulae eius servum ex eo metiuntur utrum familiam pasceret cum dominus advenit (Matthaeus 24:45–46). Paulus fidelibus perturbatis dixit ut quiete laborarent et res suas curarent (2 Thessalonicenses 3:11–12). Pasce, promissum serva, Sabbatum observa, praesentem ama. Praeparatio, non exploratio.
Sermo unum tantum officium dat. Cras alicuius dies Martis ordinarius erit, sine camera, sine pellicula alicubi transmissa. Aliquem pasce. Promissum serva. Sabbatum redeunte observa. Hoc opus sub nulla interpretatione Matthaei 24 umquam perditum est; ad hoc novissimi dies valent ex illo mane quo Petrus eos coepisse dixit. Si de ipso tempore potius quam de tempore rerum statuto cogitare vis, quid Biblia de tempore dicat via tardior est.
Fontes:
